ARDA ร่วมขับเคลื่อน CHIANG RAI VALUE UP ยกระดับข้าวพรีเมียมและสินค้าเกษตรมูลค่าสูงของเชียงราย
เชียงราย,3 เมษายน 2569 – ที่ลานกาดจริงใจ ชั้น G ของศูนย์การค้าเซ็นทรัลเชียงราย เมื่อวันที่ 2 เมษายนที่ผ่านมา ภาพที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพียงกิจกรรมแสดงสินค้าเกษตรอีกงานหนึ่งของจังหวัด หากแต่เป็นภาพของความพยายามจะ “เปลี่ยนวิธีคิด” ต่ออนาคตเกษตรเชียงรายอย่างจริงจัง งาน CHIANG RAI VALUE UP ถูกจัดขึ้นโดยมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงรายร่วมกับจังหวัดเชียงรายและภาคีที่เกี่ยวข้อง พร้อมการมีส่วนร่วมของ ARDA หรือสำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร ซึ่งเข้ามาในฐานะหน่วยงานที่ผลักดันให้งานวิจัยไม่หยุดอยู่บนหิ้ง แต่เคลื่อนลงสู่พื้นที่ ลงสู่มือเกษตรกร และลงสู่ตลาดที่มีการซื้อขายจริง ความสำคัญของงานจึงไม่ได้อยู่ที่ความคึกคักของบรรยากาศเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่การประกาศอย่างเป็นรูปธรรมว่า เชียงรายกำลังพยายามยกระดับสินค้าเกษตรจากการขายวัตถุดิบ ไปสู่การขาย “คุณค่า” ที่ตรวจสอบได้ มีเรื่องเล่า มีมาตรฐาน และมีราคาที่สูงขึ้นตามคุณภาพนั้นเอง
หากมองลึกลงไปอีกชั้น เวทีนี้ยังเป็นภาพสะท้อนของการรวมตัวระหว่างภาครัฐ สถาบันการศึกษา นักวิจัย ผู้ประกอบการ และเกษตรกรในพื้นที่ ซึ่งไม่เกิดขึ้นง่ายนักหากไม่มีเป้าหมายร่วมที่ชัดเจน ข้อมูลจากหน่วยงานผู้เกี่ยวข้องยืนยันตรงกันว่า ภายในงานมีทั้งการมอบเมล็ดพันธุ์คุณภาพ การยกย่องและมอบตราสัญลักษณ์ GI การจัดนิทรรศการข้าวพรีเมียมและสินค้าเกษตรมูลค่าสูง ตลอดจนการนำเสนอเมนูอาหารและผลิตภัณฑ์แปรรูปจากฐานวัตถุดิบของเชียงราย สิ่งเหล่านี้ทำให้งานดังกล่าวมีความหมายมากกว่างานเปิดตัว เพราะมันคือการเชื่อม “ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ” เข้าหากันในพื้นที่เดียว ตั้งแต่เมล็ดพันธุ์ งานวิจัย มาตรฐานสินค้า การสร้างแบรนด์ ไปจนถึงการเปิดตลาดเชิงพาณิชย์ ซึ่งเป็นห่วงโซ่ที่จังหวัดเกษตรส่วนใหญ่พยายามทำมานานแต่สำเร็จได้ยากหากขาดกลไกกลางที่ทำให้ทุกฝ่ายเดินไปในทิศทางเดียวกัน
ทำไมเชียงรายต้องเดินเกมมูลค่าสูง
เหตุผลที่ประเด็นนี้ต้องถูกจับตาอย่างจริงจัง อยู่ที่โครงสร้างเศรษฐกิจของจังหวัดเชียงรายเอง ข้อมูลพื้นฐานล่าสุดของสำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดเชียงรายระบุว่า จังหวัดมี GPP มูลค่า 116,580 ล้านบาท โดยภาคเกษตรคิดเป็น 29,466 ล้านบาท มีครัวเรือนภาคเกษตร 162,922 ครัวเรือน และแรงงานภาคเกษตรกว่า 402,033 คน ตัวเลขนี้บอกเราตรง ๆ ว่า เมื่อใดที่สินค้าเกษตรของเชียงรายขยับขึ้น เมื่อนั้นรายได้ของคนจำนวนมากก็มีโอกาสขยับขึ้นตามไปด้วย ในทางกลับกัน หากสินค้าเกษตรยังติดอยู่กับวงจรขายวัตถุดิบราคาต่ำ ผลกระทบก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่แปลงนา แต่ลามไปถึงกำลังซื้อในท้องถิ่น การจ้างงาน ร้านค้า และความมั่นคงของชุมชนด้วย ฉะนั้น แนวคิด ตลาดนำ นวัตกรรมเสริม เพิ่มรายได้ ที่ถูกใช้ในงานนี้จึงไม่ใช่เพียงคำขวัญ หากเป็นสมการที่ตอบโจทย์โครงสร้างเศรษฐกิจของเชียงรายโดยตรง
ยิ่งพิจารณาเฉพาะ “ข้าว” ภาพยิ่งชัดขึ้นอีกมาก ข้อมูลปีการผลิต 2567/68 ระบุว่า เชียงรายมีพื้นที่ปลูกข้าวนาปีกว่า 1,183,095.89 ไร่ ให้ผลผลิต 818,770 ตัน และยังมีข้าวนาปรังอีก 344,597 ตัน ตัวเลขระดับนี้ทำให้ข้าวไม่ใช่สินค้าเกษตรธรรมดา แต่เป็นเส้นเลือดใหญ่ของเกษตรเชียงราย อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่หลายจังหวัดเผชิญเหมือนกันคือ เมื่อทุกคนขายผลผลิตเป็นเมล็ดข้าวแบบใกล้เคียงกัน ตลาดก็จะตัดสินกันที่ราคา และเมื่อเกมตัดกันที่ราคา ผู้ได้เปรียบมักไม่ใช่เกษตรกรรายย่อย ด้วยเหตุนี้ คำกล่าวบนเวทีของรองผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงรายที่ชี้ว่า วันนี้ต้องแข่งขันกันที่ “ความพรีเมียม” มากกว่าปริมาณ จึงถือเป็นแกนคิดที่สำคัญ เพราะมันชี้ทิศชัดว่า จังหวัดไม่ได้ต้องการปลูกให้มากขึ้นอย่างเดียว แต่ต้องทำให้ผลผลิตเดิมมีมูลค่าสูงขึ้น ผ่านคุณภาพ มาตรฐาน เรื่องราว และการแปรรูปที่เหมาะสม
ข้าวพรีเมียมไม่ใช่คำสวยหรู แต่เป็นโจทย์เศรษฐกิจจริง
หัวใจของงานนี้อยู่ที่การพยายามทำให้คำว่า ข้าวพรีเมียม กลายเป็นเรื่องที่จับต้องได้จริง ไม่ใช่เพียงฉลากสวยงามบนบรรจุภัณฑ์ ตัวอย่างชัดที่สุดคือ ข้าวหอมแม่จัน ซึ่งถูกยกขึ้นมาเป็นหนึ่งในจุดเด่นของงาน ข้อมูลจากรายงานประจำปี 2567 ของศูนย์วิจัยข้าวเชียงรายระบุว่า ข้าวหอมแม่จันเป็นข้าวพื้นเมืองที่ปลูกในเชียงรายมานานกว่า 30 ถึง 40 ปี ได้รับความนิยมในรูปแบบอาหารตามสั่ง เพราะเมื่อหุงสุกแล้วมีความนุ่มเหนียวและไม่เกาะตัวมากเกินไป ที่สำคัญ ศูนย์วิจัยข้าวเชียงรายได้ดำเนินการคัดเลือกสายพันธุ์บริสุทธิ์และศึกษาคุณภาพต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2559 ถึง 2567 จนพบว่ามีผลผลิตเฉลี่ย 744 กิโลกรัมต่อไร่ สูงกว่าพันธุ์กข15 และขาวดอกมะลิ 105 ร้อยละ 29 และ 11 ตามลำดับ ตัวเลขเหล่านี้มีความหมายมาก เพราะมันทำให้ข้าวท้องถิ่นไม่ได้มีดีแค่ความทรงจำหรือรสชาติ แต่มีฐานข้อมูลวิจัยรองรับพอที่จะต่อยอดเชิงพาณิชย์ได้อย่างมีเหตุผล
ในอีกด้านหนึ่ง ข้าวเหนียวเขี้ยวงูเชียงราย คือบทพิสูจน์ว่าความเป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่สามารถแปลงเป็นมูลค่าทางเศรษฐกิจได้จริง กรมทรัพย์สินทางปัญญาระบุว่า ข้าวเหนียวเขี้ยวงูเชียงรายได้รับการขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ หรือ GI ทะเบียนเลขที่ สช 62100126 เมื่อปี 2562 โดยนิยามของสินค้าชิ้นนี้ผูกกับพื้นที่ปลูกและคุณลักษณะเฉพาะด้านการหุงต้มและการบริโภคอย่างชัดเจน นี่คือจุดต่างสำคัญระหว่างการขายสินค้าเกษตรทั่วไปกับการขายสินค้าเกษตรที่มี “ที่มา” และ “การรับรอง” เมื่อสินค้ามี GI ผู้ซื้อไม่ได้จ่ายเงินให้แค่ตัวเมล็ดข้าว แต่จ่ายให้กับภูมิศาสตร์ คุณภาพ และชื่อเสียงของพื้นที่ด้วย ดังนั้น การที่งาน CHIANG RAI VALUE UP มีพิธีมอบตราสัญลักษณ์ GI ให้ผู้ประกอบการและเกษตรกร จึงเป็นการส่งสัญญาณว่าจังหวัดกำลังเร่งเปลี่ยนเกษตรจากตลาดสินค้าโภคภัณฑ์ ไปสู่ตลาดที่ให้ค่ากับความแตกต่างเฉพาะถิ่นมากขึ้น
งานวิจัยจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเดินออกจากห้องทดลอง
สิ่งที่ทำให้งานนี้น่าสนใจกว่ากิจกรรมส่งเสริมการขายทั่วไป คือ การมี ARDA อยู่ในสมการอย่างชัดเจน เว็บไซต์ทางการของ ARDA ระบุบทบาทองค์กรไว้ว่าเป็นหน่วยงานที่มุ่งส่งเสริม สนับสนุน และพัฒนาการวิจัยการเกษตร พร้อมเชื่อมโยงผลงานให้เกิดการใช้ประโยชน์จริง ขณะที่ข้อมูลจากกิจกรรมของ ARDA ในช่วงต้นปี 2569 ก็สะท้อนทิศทางเดียวกันว่าองค์กรกำลังย้ำบทบาทในฐานะหน่วยบริหารจัดการทุนด้านการเกษตรของระบบวิจัยและนวัตกรรม ซึ่งมุ่งเชื่อม นโยบาย ทุนวิจัย นักวิจัย ภาคเอกชน ผู้ประกอบการ และพื้นที่ เข้าหากัน ภาพนี้สอดคล้องกับสาระในถ้อยแถลงที่ผู้ใช้แนบมาอย่างชัดเจนว่า การสนับสนุนของ ARDA ต่อเชียงรายไม่ได้อยู่ที่การให้ทุนเพียงรอบเดียว แต่เป็นการทำงานต่อเนื่องเพื่อยกระดับกระบวนการผลิต มาตรฐานสินค้า การแปรรูป และการเชื่อมตลาดในระดับพื้นที่จริง ๆ
ในเชิงปฏิบัติ สิ่งที่เกิดขึ้นภายในงาน เช่น การส่งมอบเมล็ดพันธุ์ข้าวหอมแม่จันให้เกษตรกร หรือการนำเสนอนิทรรศการงานวิจัยและนวัตกรรมเชิงพื้นที่ ไม่ใช่กิจกรรมแยกส่วน หากเป็นจุดเริ่มต้นของการทำให้เกษตรกรเข้าถึง “วัตถุดิบตั้งต้นที่ดี” และ “องค์ความรู้ที่ใช้ได้จริง” เพราะต่อให้สินค้าใดมีเรื่องเล่าดีเพียงใด แต่หากเมล็ดพันธุ์ไม่สม่ำเสมอ คุณภาพผลผลิตไม่นิ่ง หรือมาตรฐานการผลิตยังไม่พอ ก็ยากที่จะยืนอยู่ในตลาดพรีเมียมได้อย่างมั่นคง นี่เองที่ทำให้คำอธิบายจากฝั่งผู้จัดงานเรื่องการผลักดันงานวิจัยสู่การใช้ประโยชน์จริง มีน้ำหนักมากกว่าคำโปรโมต เพราะมันแตะถึงโครงสร้างสำคัญของการพัฒนาเกษตรเชิงมูลค่าสูง นั่นคือ การเริ่มจากฐานการผลิตที่ถูกต้องก่อน แล้วจึงค่อยต่อยอดไปสู่การแปรรูปและการสร้างแบรนด์ในลำดับถัดไป
เมล็ดพันธุ์และมาตรฐานคือจุดเริ่ม ไม่ใช่ปลายทาง
ถ้ามองให้ลึกกว่างานพิธี เมล็ดพันธุ์คุณภาพกับมาตรฐานรับรองคือเสมือน “ประตูบานแรก” ของเกมมูลค่าสูง ตัวอย่างของข้าวหอมแม่จันแสดงให้เห็นชัดว่า งานวิจัยที่ดีไม่ได้จบลงที่การค้นพบพันธุ์เด่น แต่ต้องมีการคัดเลือกสายพันธุ์บริสุทธิ์ ทดสอบผลผลิต วิเคราะห์คุณภาพเมล็ด และประเมินความชอบของผู้บริโภคก่อน จึงจะเกิดความมั่นใจเพียงพอสำหรับการขยายผลสู่ภาคผลิตจริง ในมุมนี้ การมอบเมล็ดพันธุ์ภายในงานจึงเป็นมากกว่าการส่งมอบของให้เกษตรกร แต่มันคือการส่งมอบ “จุดเริ่มต้นของมาตรฐาน” ที่สามารถต่อยอดไปสู่ GAP การสร้างเอกลักษณ์สินค้า และการเจรจาตลาดได้ในระยะต่อไป หากไม่มีฐานแบบนี้ คำว่าเกษตรพรีเมียมก็มีโอกาสกลายเป็นเพียงป้ายสวยที่ไม่มีแรงหนุนจากคุณภาพจริงอยู่เบื้องหลัง
การมีส่วนร่วมของเกษตรกรคือหัวใจ ไม่ใช่เพียงผู้รับผล
อีกจุดหนึ่งที่ไม่ควรมองข้ามคือ สาระจากถ้อยแถลงบนเวทีของฝั่งผู้จัดงานและผู้สนับสนุน ล้วนเน้นตรงกันว่า การยกระดับครั้งนี้ต้องมีกระบวนการทำงานร่วมกับเกษตรกร ไม่ใช่ทำแทนเกษตรกร ความหมายของประโยคนี้สำคัญมาก เพราะในอดีตหลายโครงการพัฒนามักหยุดอยู่ที่การนำองค์ความรู้จากภายนอกลงไปในชุมชน แต่ไม่ได้สร้างการมีส่วนร่วมในระดับที่เกษตรกรเป็นเจ้าของกระบวนการจริง หากโครงการใดจะอยู่ได้ยาว ต้องทำให้เกษตรกรเห็นว่า การปรับมาตรฐาน การคัดเมล็ดพันธุ์ การแปรรูป หรือการขอใช้ตรา GI ไม่ได้เพิ่มภาระอย่างเดียว แต่เพิ่มอำนาจในการต่อรองและเพิ่มโอกาสรายได้ในอนาคตด้วย ตรงนี้เองที่ทำให้การเชื่อมกลไกวิจัยกับชุมชนมีความสำคัญพอ ๆ กับการเชื่อมกลไกวิจัยกับตลาด เพราะสินค้าพรีเมียมจะไปไม่ไกล หากคนต้นน้ำยังไม่ได้ประโยชน์อย่างเป็นธรรม
จากข้าวสู่ Eastern Lanna Food Valley เมื่อเชียงรายต่อยอดวัตถุดิบเป็นสินค้ามูลค่าสูง
แม้ “ข้าว” จะเป็นแกนกลางของงาน แต่ภาพใหญ่ของ CHIANG RAI VALUE UP กว้างกว่านั้นมาก เพราะสิ่งที่ผู้จัดงานพยายามชี้ให้เห็นคือ เชียงรายมีศักยภาพจะเป็นแหล่งสินค้าเกษตรมูลค่าสูงหลากหลายชนิด ไม่ใช่มีเพียงข้าวเท่านั้น ข้อมูลพื้นฐานจังหวัดระบุว่า เชียงรายมีสินค้าสำคัญอย่างชา กาแฟ สับปะรด ลำไย และพืชเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่มีทั้งขนาดการผลิตและเอกลักษณ์เฉพาะพื้นที่ โดยเฉพาะ สับปะรดภูแล ซึ่งมีพื้นที่ปลูกในอำเภอเมืองเชียงราย 27,730 ไร่ ผลผลิต 43,359 ตัน และเป็นสินค้าที่ได้รับการขึ้นทะเบียน GI มายาวนาน ขณะเดียวกัน กาแฟเชียงรายก็มีพื้นที่ปลูกรวมกว่า 55,395 ไร่ ผลผลิต 4,849 ตัน และเป็นแหล่งปลูกอาราบิก้าสำคัญของประเทศ เมื่อนำฐานวัตถุดิบเหล่านี้มาผูกกับแนวคิด Eastern Lanna Food Valley ที่ถูกนำเสนอในงาน ภาพที่เกิดขึ้นคือการเปลี่ยนสินค้าเกษตรจากการขายผลสด ไปสู่การขายผลิตภัณฑ์พร้อมดื่ม อาหารฟังก์ชันนัล โปรตีนทางเลือก และของแปรรูปที่มีมูลค่าเพิ่มสูงกว่าเดิมหลายเท่า
ตัวอย่างที่ถูกนำเสนอในงานอย่างเยลลี่พร้อมดื่มจากสับปะรดภูแล เครื่องดื่มฟังก์ชันนัลจากเชอร์รีกาแฟ หรือเครื่องดื่มสุขภาพจากแตงกวาลัวะ สะท้อนวิธีคิดแบบใหม่ของการพัฒนาเกษตรท้องถิ่นอย่างชัดเจน นั่นคือ ไม่พยายามขายสินค้าโดยใช้ปริมาณเป็นตัวตั้ง แต่ขายผ่าน การแปรรูป เรื่องเล่าของแหล่งกำเนิด และการตอบโจทย์ผู้บริโภครุ่นใหม่ ที่มองหาอาหารเพื่อสุขภาพและสินค้าที่มีอัตลักษณ์มากขึ้น ในเชิงนโยบาย นี่คือการขยับจากเกษตรแบบผลผลิตนำ ไปสู่เกษตรแบบคุณค่าขับเคลื่อน ซึ่งสอดรับกับทิศทางตลาดพรีเมียมทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดยเฉพาะตลาดที่ให้ความสำคัญกับ GI และความโปร่งใสของแหล่งที่มาอย่างมาก เช่น ญี่ปุ่น ที่ปัจจุบันให้การรับรองสินค้า GI ไทยแล้วอย่างน้อย 3 รายการ รวมถึงกาแฟดอยช้างจากเชียงรายด้วย สิ่งนี้ชี้ว่า หากเชียงรายเดินเกมมาตรฐานและการแปรรูปอย่างต่อเนื่อง โอกาสขยับสู่ตลาดระดับสูงก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป
สับปะรดภูแลและกาแฟดอยช้างคือบทเรียนที่มองเห็นได้แล้ว
หากต้องหาตัวอย่างว่าทำไมการลงทุนกับอัตลักษณ์พื้นที่จึงสำคัญ สับปะรดภูแลและกาแฟดอยช้างคือคำตอบที่ชัดมาก สับปะรดภูแลเชียงรายได้รับการขึ้นทะเบียน GI ตั้งแต่ปี 2548 โดยระบุคุณลักษณะชัดเจนเรื่องผลขนาดเล็ก เนื้อเหลืองกรอบ กลิ่นหอม และความเหมาะสมต่อการขนส่งระยะไกล ขณะที่กาแฟดอยช้างก็ได้รับการขึ้นทะเบียน GI เช่นกัน โดยชื่อเสียงของสินค้าผูกกับสภาพภูมิประเทศบนที่สูงและกรรมวิธีการผลิตที่ทำให้เกิดคุณภาพเฉพาะตัว ที่สำคัญ กรมทรัพย์สินทางปัญญาและสำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดเชียงรายยังชี้ให้เห็นว่า สินค้า GI ไม่ใช่เรื่องของภาพลักษณ์ลอย ๆ แต่สามารถต่อยอดสู่ตลาดพรีเมียมระหว่างประเทศได้จริง ดังที่กาแฟดอยช้างเคยถูกยกเป็นตัวอย่างในบริบทความร่วมมือด้าน GI กับญี่ปุ่น ดังนั้น การที่เวที CHIANG RAI VALUE UP ให้พื้นที่กับสินค้าเหล่านี้ จึงเป็นการส่งสารอย่างเงียบ ๆ ว่า เชียงรายมี “แบบอย่างความสำเร็จ” อยู่แล้ว และกำลังพยายามขยายสูตรนี้ไปยังสินค้าอื่นในจังหวัด
ประเด็นที่ต้องจับตาหลังจบงาน
ถึงแม้งานครั้งนี้จะสร้างภาพบวกอย่างมาก แต่โจทย์จริงเพิ่งเริ่มต้นหลังไฟบนเวทีดับลง เพราะการยกระดับสินค้าเกษตรมูลค่าสูงไม่เคยสำเร็จด้วยงานเปิดตัวเพียงครั้งเดียว สิ่งที่ต้องจับตาต่อจากนี้มีอย่างน้อยสามเรื่อง เรื่องแรกคือ ความสม่ำเสมอของคุณภาพ เพราะตลาดพรีเมียมยอมจ่ายสูงกว่าก็ต่อเมื่อสินค้ามีมาตรฐานคงที่ เรื่องที่สองคือ การขยายผลเชิงพาณิชย์ ว่าผลิตภัณฑ์ต้นแบบและเมล็ดพันธุ์ที่มอบให้ จะถูกต่อยอดสู่ช่องทางจำหน่ายจริงได้มากน้อยเพียงใด และเรื่องที่สามคือ การแบ่งปันมูลค่าเพิ่มอย่างเป็นธรรม ว่าเมื่อสินค้าแพงขึ้นแล้ว เกษตรกรต้นน้ำจะได้ส่วนแบ่งเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่ ประเด็นเหล่านี้สำคัญมาก โดยเฉพาะในจังหวัดที่มีครัวเรือนภาคเกษตรมากกว่าแสนหกหมื่นครัวเรือน เพราะหากมูลค่าเพิ่มไปค้างอยู่เพียงปลายน้ำ ผลลัพธ์ต่อเศรษฐกิจฐานรากก็จะไม่เต็มศักยภาพตามที่ทุกฝ่ายตั้งใจไว้
อีกมิติที่ควรจับตาคือการทำให้แนวคิดนี้ไม่เป็นเพียง “โครงการเฉพาะกิจ” แต่กลายเป็นระบบงานประจำของจังหวัด ความได้เปรียบของเชียงรายคือมีฐานสินค้าอัตลักษณ์จำนวนมาก มีสถาบันการศึกษาที่ทำงานเชิงพื้นที่ มีหน่วยงานวิจัยและหน่วยงานเกษตรสนับสนุน และมีตัวอย่าง GI ที่ประสบความสำเร็จอยู่แล้ว แต่ความท้าทายคือการทำให้ทุกองค์ประกอบเหล่านี้เชื่อมกันอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่การวิจัย การผลิตเมล็ดพันธุ์ การรับรองมาตรฐาน การแปรรูป การสร้างแบรนด์ ไปจนถึงการเปิดตลาด หากทำได้ จังหวัดจะไม่ได้เพียงมีสินค้าเด่นรายตัว แต่จะมี “ระบบนิเวศเศรษฐกิจเกษตรมูลค่าสูง” ที่ทำให้การพัฒนาขยายผลได้เองโดยไม่ต้องรอแรงกระตุ้นเฉพาะช่วงกิจกรรม นี่คือจุดชี้ขาดว่าการขับเคลื่อนครั้งนี้จะเป็นเพียงกระแสระยะสั้น หรือกลายเป็นการเปลี่ยนฐานเศรษฐกิจของจังหวัดในระยะยาว
บทสรุป
สาระสำคัญของ CHIANG RAI VALUE UP จึงไม่ได้อยู่ที่จำนวนบูธหรือความคึกคักของงาน แต่อยู่ที่การทำให้เห็นว่า เชียงรายกำลังพยายามสร้างเส้นทางใหม่ให้สินค้าเกษตรของตัวเองอย่างเป็นระบบ เส้นทางนั้นเริ่มจากการยอมรับความจริงว่า จังหวัดไม่อาจแข่งด้วยปริมาณเพียงอย่างเดียวในโลกที่ตลาดให้ค่ากับคุณภาพ แหล่งกำเนิด มาตรฐาน และเรื่องเล่าของสินค้า จากนั้นจึงต่อยอดด้วยทุนวิจัย เมล็ดพันธุ์คุณภาพ มาตรฐาน GI งานแปรรูป และความร่วมมือข้ามหน่วยงาน เมื่อมองรวมกันทั้งหมด งานครั้งนี้จึงเหมือนการวางชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์หลายชิ้นลงบนโต๊ะให้เห็นพร้อมกัน ว่าเกษตรเชียงรายจะขยับจากรายได้เดิมไปสู่รายได้ใหม่ได้อย่างไร คำตอบสุดท้ายอาจยังไม่เกิดขึ้นในทันที แต่ทิศทางได้ถูกประกาศชัดแล้วว่า จังหวัดกำลังเดินไปทาง การเพิ่มมูลค่าจากอัตลักษณ์และนวัตกรรม มากกว่าการวิ่งไล่ปริมาณอย่างเดียว และหากกลไกนี้เดินต่อได้จริง คนที่ควรได้รับประโยชน์มากที่สุดก็คือเกษตรกรและชุมชนในพื้นที่ ซึ่งเป็นฐานสำคัญของเศรษฐกิจเชียงรายทั้งจังหวัด
เครดิตภาพและข้อมูลจาก :
- มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
- สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดเชียงราย
- กรมการข้าว
- กรมทรัพย์สินทางปัญญา
- สำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร (องค์การมหาชน)
MOST POPULAR
FOLLOW ME
NEWS UPDATE
