Categories
AROUND CHIANG RAI FEATURED NEWS

ยกระดับฝูงบิน 416 เชียงรายเป็นศูนย์กลางช่วยเหลือประชาชน พร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินไฟป่าและฝุ่นพิษทุกรูปแบบ

กองทัพอากาศเปิดบ้านฝูงบิน 416 เชียงราย โชว์ขีดความสามารถ HADR ย้ำบทบาทฐานช่วยภัยภาคเหนือ รับมือไฟป่า ฝุ่น และภารกิจช่วยชีวิตทางอากาศ

เชียงราย,10 มีนาคม 2569 – เช้าวันอังคารที่ลานจอดอากาศยานฝูงบิน 416 จังหวัดเชียงราย บรรยากาศไม่ได้เป็นเพียงงานเปิดบ้านตามพิธีการ หากแต่เป็นภาพของการประกาศต่อสาธารณะว่า พื้นที่ซึ่งคนเชียงรายคุ้นตาในฐานะสนามบินเก่ากำลังถูกยกระดับให้มีบทบาทใหม่ในวันที่ภัยพิบัติกลายเป็นเรื่องใกล้ตัวมากขึ้นทุกปี กองทัพอากาศจัดกิจกรรม OPEN HOUSE “Morning Coffee” @416 สภากาแฟเครือข่ายการบรรเทาสาธารณภัยจังหวัดเชียงราย เพื่อแสดงศักยภาพภารกิจ HADR หรือการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและการบรรเทาสาธารณภัย โดยมี พล.อ.อ.ประภาส สอนใจดี ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารอากาศ เป็นประธาน พร้อมด้วย พลโท วรเทพ บุญญะ แม่ทัพภาคที่ 3 นายชูชีพ พงษ์ไชย ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงราย พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 37 หัวหน้าส่วนราชการ หน่วยงานด้านสาธารณภัย ภาคีเครือข่าย และสื่อมวลชนเข้าร่วมอย่างพร้อมเพรียง ภาพที่เกิดขึ้นจึงสะท้อนชัดว่า ประเด็นนี้ไม่ใช่เรื่องของกองทัพฝ่ายเดียว แต่ถูกวางอยู่บนโต๊ะเดียวกับจังหวัดและเครือข่ายพลเรือนอย่างจริงจังแล้ว

เปิดบ้านฝูงบิน 416 ในวันที่คำว่าเตรียมพร้อมไม่ใช่เรื่องไกลตัว

สาระสำคัญของงานวันนั้น อยู่ที่การทำให้คนเชียงรายและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง “มองเห็นของจริง” ว่าเมื่อเกิดไฟป่า อุบัติเหตุในพื้นที่ห่างไกล น้ำท่วม หรือเหตุฉุกเฉินที่ต้องแข่งกับเวลา ฝูงบิน 416 สามารถเป็นฐานสนับสนุนการตอบสนองได้แค่ไหน ข้อมูลจากรายงานข่าวหลายสำนักที่อ้างอิงการจัดงานตรงกันว่า ตลอดกว่า 3 ปีที่ผ่านมา ฝูงบิน 416 ได้พัฒนาศักยภาพอย่างต่อเนื่อง ทั้งโครงสร้างพื้นฐานสนามบิน อาคารสถานที่ และระบบสนับสนุนต่าง ๆ เพื่อรองรับภารกิจช่วยเหลือประชาชนให้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น อีกทั้งสนามบินยังมีความอ่อนตัวในการใช้งาน สามารถรองรับอากาศยานจากหลายหน่วยงาน โดยเฉพาะเฮลิคอปเตอร์สำหรับภารกิจค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัย ซึ่งเป็นหัวใจของการรับมือเหตุฉุกเฉินในภูมิประเทศแบบภาคเหนือที่มีทั้งภูเขา ป่าลึก พื้นที่ชายแดน และจุดเข้าถึงยากจำนวนมาก

หากมองย้อนกลับไปก่อนหน้าวันเปิดบ้าน จะเห็นว่าแนวคิดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นฉับพลัน ในเดือนมิถุนายน 2566 สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงรายรายงานอย่างเป็นทางการว่า กองทัพอากาศได้วางแผนพัฒนาพื้นที่สนามบินเชียงราย หรือฝูงบิน 416 ให้เป็นศูนย์กลางภารกิจการช่วยเหลือประชาชนในภาคเหนือตอนบน รองรับอากาศยานไร้คนขับและเฮลิคอปเตอร์สำหรับภารกิจลาดตระเวน ค้นหาและช่วยชีวิต เคลื่อนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉิน และสนับสนุนการแก้ปัญหาไฟป่า หมอกควัน และฝุ่นละอองขนาดเล็กในเชียงรายและภาคเหนือตอนบน โดยผู้บัญชาการทหารอากาศในขณะนั้นยังระบุว่า สาเหตุสำคัญที่ต้องยกระดับพื้นที่แห่งนี้ มาจากผลกระทบจากไฟป่าและฝุ่นที่กระทบสุขภาพประชาชนในวงกว้าง และจำเป็นต้องมีสนามบินที่มีมาตรฐานความปลอดภัยรองรับภารกิจช่วยชีวิตได้รวดเร็วกว่าเดิม

พล.อ.อ.ประภาส สอนใจดี ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารอากาศ

จากสนามบินเก่าสู่โครงสร้างสำรองของเมืองและภาคเหนือ

จุดที่ทำให้ฝูงบิน 416 แตกต่างจากสนามบินทหารทั่วไป คือบทบาท “สองชั้น” ที่ค่อย ๆ ชัดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชั้นแรกคือการเป็นโครงสร้างตอบสนองภัยพิบัติของรัฐ ทั้งด้านอากาศยาน กำลังพล และพื้นที่ตั้งต้นภารกิจทางอากาศ ชั้นที่สองคือการเป็นพื้นที่ที่คนเชียงรายรับรู้และใช้งานร่วมกันในชีวิตประจำวัน ซึ่งช่วยลดระยะห่างทางความรู้สึกระหว่างหน่วยทหารกับเมือง ข่าวของไทยรัฐเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2567 ระบุว่า ผู้บังคับฝูงบิน 416 ชี้แจงการปรับปรุงพื้นที่กว่า 700 ไร่ เพื่อให้เป็นศูนย์กลางภารกิจ HADR ในภาคเหนือ พร้อมจัดทำพื้นที่ออกกำลังกายใหม่และเส้นทางสัญจรเพื่อความสะดวก ปลอดภัย และให้ประชาชนยังสามารถใช้งานพื้นที่ได้ภายใต้ข้อกำหนดด้านความมั่นคงและความปลอดภัย ข้อมูลนี้สอดคล้องกับรายงานของสำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงรายในปี 2566 ที่ยืนยันว่าหลังการพัฒนาแล้ว ประชาชนยังคงใช้พื้นที่เดิน วิ่ง และผ่านเข้าออกได้ตามปกติ โดยมีการปรับปรุงถนนและมาตรการรองรับเพิ่มเติม

ความสำคัญของเรื่องนี้อยู่ตรงที่ โครงสร้างตอบสนองภัยพิบัติจะทำงานได้ดีแค่ไหน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอากาศยานหรือยุทโธปกรณ์เพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับความไว้วางใจของชุมชนด้วย หากประชาชนมองพื้นที่นี้เป็นเขตปิดและห่างไกลจากชีวิตประจำวัน การสื่อสารในยามฉุกเฉินก็ยากขึ้น แต่เมื่อฝูงบิน 416 ค่อย ๆ กลายเป็นพื้นที่ที่คนเมืองคุ้นเคย ทั้งในมิติการออกกำลังกาย กิจกรรมสาธารณะ และการเปิดให้เห็นภารกิจจริง การพัฒนาให้เป็นฐาน HADR จึงไม่ใช่เพียงการเพิ่มศักยภาพทางทหาร หากเป็นการสร้าง “โครงสร้างสำรองของเมือง” ที่คนพร้อมยอมรับและเข้าใจบทบาทมากขึ้น นี่คือความหมายเชิงลึกของการเปิดบ้านครั้งนี้ ที่ทำให้การสาธิตในวันเดียวมีน้ำหนักมากกว่าการแสดงเครื่องบินหรืออุปกรณ์ต่อหน้าสื่อมวลชน

สาธิตภารกิจจริงให้เห็นว่าเมื่อเกิดเหตุ นาทีแรกมีความหมายแค่ไหน

หัวใจของงาน OPEN HOUSE ครั้งนี้ คือการนำขีดความสามารถที่ปกติคนทั่วไปอาจได้ยินเพียงชื่อ มาแสดงให้เห็นภาพเป็นรูปธรรม ข้อมูลจากสื่อที่เข้าร่วมงานตรงกันว่า กองทัพอากาศได้สาธิตการลำเลียงผู้ป่วยทางอากาศ หรือ MEDEVAC ด้วยเฮลิคอปเตอร์ H225M การทิ้งน้ำดับไฟป่าด้วยเครื่องบิน BT-67 และการถ่ายทอดสัญญาณภาพจากโดรนพระราชทานผ่านระบบ VDL เพื่อติดตามสถานการณ์ภัยพิบัติ รวมถึงการจัดแสดงอากาศยานและนิทรรศการด้านการช่วยเหลือประชาชน แม้การสาธิตบางอย่างขึ้นกับสภาพอากาศ แต่สารที่สื่อออกมาเด่นชัดมากว่า ฝูงบิน 416 ไม่ได้ถูกวางให้เป็นแค่จุดจอดอากาศยาน หากเป็นจุดรวมของระบบตอบสนองที่เชื่อมการบิน การแพทย์ การเฝ้าระวัง และการประสานงานเข้าด้วยกัน เมื่อเกิดเหตุในพื้นที่จริง การมีฐานที่พร้อมทั้งเครื่อง คน และพื้นที่ตั้งต้น ย่อมมีผลโดยตรงต่อระยะเวลาช่วยชีวิตและการจำกัดความเสียหาย

สิ่งนี้ยิ่งมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับบริบทของภาคเหนือ ซึ่งภัยพิบัติหลายประเภทไม่ได้เกิดในพื้นที่ราบหรือจุดที่เข้าถึงง่าย การลำเลียงผู้ป่วยจากพื้นที่ห่างไกล การส่งกำลังเข้าสนับสนุนไฟป่าในภูเขาสูง หรือการติดตามสถานการณ์จากอากาศ ล้วนต้องพึ่งความพร้อมของฐานบินสนับสนุนที่อยู่ใกล้พื้นที่เสี่ยงเพียงพอ รายงานของสำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงรายตั้งแต่ปี 2566 ได้ระบุไว้ชัดว่า พื้นที่ฝูงบิน 416 ถูกออกแบบให้รองรับภารกิจค้นหาและช่วยชีวิต เคลื่อนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉิน และการแก้ปัญหาไฟป่า หมอกควัน และฝุ่นละอองขนาดเล็กในเชียงรายและภาคเหนือตอนบน ซึ่งหมายความว่า สิ่งที่เห็นในการสาธิตปี 2569 ไม่ใช่แนวคิดใหม่ แต่เป็นภาพของระบบที่ค่อย ๆ ต่อชิ้นส่วนมาหลายปีและเริ่มเผยให้เห็นรูปทรงชัดเจนมากขึ้นในปีนี้

เหตุใดเชียงรายจึงต้องมีฐานตอบสนองเร็วในช่วงไฟป่าและฝุ่น

การขยับบทบาทของหน่วยทหารในระดับจังหวัด แต่เมื่อนำมาวางคู่กับสถานการณ์จริงของเชียงรายในช่วงต้นมีนาคม ภาพจะต่างออกไปอย่างมาก สำนักงานสิ่งแวดล้อมและควบคุมมลพิษที่ 1 รายงานว่า เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2569 ค่า PM2.5 เฉลี่ย 24 ชั่วโมงในพื้นที่รับผิดชอบมีค่าระหว่าง 14.6 ถึง 57.2 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร โดยจุดที่เกินค่ามาตรฐานและอยู่ในระดับเริ่มมีผลกระทบต่อสุขภาพ ได้แก่ ตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย ที่ 57.2 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และตำบลเวียงพาคำ อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ที่ 54.2 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ขณะที่ค่ามาตรฐาน PM2.5 เฉลี่ย 24 ชั่วโมงอยู่ที่ไม่เกิน 37.5 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ตัวเลขเหล่านี้ชี้ว่า เชียงรายยังอยู่ในภาวะที่ต้องเฝ้าระวังอย่างจริงจัง และการมีศักยภาพตอบสนองทางอากาศไม่ใช่เรื่องฟุ่มเฟือย แต่เป็นหนึ่งในเครื่องมือจัดการความเสี่ยงต่อสุขภาพและชีวิตของประชาชนโดยตรง

ในเชิงนโยบาย จังหวัดเชียงรายเองก็ยกระดับการรับมืออย่างต่อเนื่อง สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงรายรายงานเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2569 ว่า จังหวัดตั้งเป้าลดจุดความร้อนลง 50 เปอร์เซ็นต์ ให้เหลือไม่เกิน 2,053 จุด และคุมพื้นที่เผาไหม้ลดลง 30 เปอร์เซ็นต์ พร้อมประกาศช่วง “ห้ามเผาเด็ดขาด” ระหว่างวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ถึง 10 พฤษภาคม 2569 และหากสถานการณ์รุนแรงสามารถใช้มาตรการปิดป่าและคุมเข้มการเข้าพื้นที่เสี่ยงได้ นั่นสะท้อนว่าไฟป่าและฝุ่นในปีนี้ไม่ได้ถูกมองเป็นปัญหาปลายเหตุอีกต่อไป แต่เป็นวาระบริหารจัดการระดับจังหวัดที่ต้องการทั้งมาตรการป้องกัน การบังคับใช้กฎหมาย และระบบตอบสนองฉุกเฉินที่เร็วพอจะลดความเสียหายเมื่อไฟเกิดขึ้นจริง การเปิดบ้านของฝูงบิน 416 จึงมาตรงกับช่วงที่เชียงรายกำลังต้องการคำตอบเชิงปฏิบัติ ไม่ใช่เพียงคำอธิบายเชิงนโยบาย

เมื่อไฟป่าไม่ใช่ปัญหาของป่าอย่างเดียว แต่กระทบเมือง เศรษฐกิจ และสุขภาพ

ความหมายของฐาน HADR ในเชียงรายจึงไม่ได้หยุดอยู่ที่การ “ช่วยดับไฟ” เท่านั้น แต่หมายถึงการคงศักยภาพของเมืองให้เดินต่อได้ในช่วงวิกฤต ฝุ่น PM2.5 ไม่ได้กระทบแค่คนอยู่บนดอยหรือผู้ปฏิบัติงานแนวหน้า หากยังกระทบเด็กเล็ก ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยโรคทางเดินหายใจ โรงเรียน กิจกรรมกลางแจ้ง และภาพลักษณ์ของเมืองท่องเที่ยว สำนักงานสิ่งแวดล้อมและควบคุมมลพิษที่ 1 ยังแนะนำให้ประชาชนทั่วไปสวมหน้ากาก ลดการทำกิจกรรมกลางแจ้ง และเฝ้าระวังอาการผิดปกติในวันที่ค่าฝุ่นเกินมาตรฐาน สะท้อนว่าผลกระทบเกิดขึ้นในระดับชีวิตประจำวันอย่างชัดเจน เมื่อมองเช่นนี้ ภารกิจการบินควบคุมไฟป่า การตรวจการณ์จากอากาศ หรือการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยจึงไม่ใช่เรื่องเทคนิคของหน่วยงานเฉพาะทาง แต่เชื่อมกับคุณภาพชีวิตของประชาชนโดยตรง และนั่นคือเหตุผลที่ฝูงบิน 416 ควรถูกมองเป็นสาธารณะ ไม่ใช่กิจกรรมของหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่งเท่านั้น

ยิ่งกว่านั้น จังหวัดเชียงรายยังติดตามสถานการณ์อย่างต่อเนื่องในระดับผู้บริหารจังหวัด โดยการประชุมเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2569 ได้รับรายงานจากสถานีอุตุนิยมวิทยาเชียงรายว่า ระหว่างวันที่ 9 ถึง 10 มีนาคมมีโอกาสเกิดฝนซึ่งอาจช่วยลดความรุนแรงของไฟป่าและฝุ่นควันได้บางส่วน พร้อมกันนั้นยังมีรายงานความก้าวหน้าการติดตั้งสถานีตรวจวัดคุณภาพอากาศในพื้นที่ และการระดมทุนสนับสนุนการป้องกันไฟป่าและหมอกควันได้ 375,900 บาทเพื่อช่วยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ตัวเลขนี้แม้ไม่สูงเมื่อเทียบกับงบประมาณรัฐ แต่สะท้อนว่าปัญหาฝุ่นและไฟป่าถูกผลักให้เป็นเรื่องที่ทุกภาคส่วนต้องร่วมกันรับผิดชอบ ทั้งจังหวัด ทหาร หน่วยงานทรัพยากรธรรมชาติ ภาคประชาชน และเครือข่ายท้องถิ่น เมื่อวางในบริบทนี้ งาน Morning Coffee ที่ฝูงบิน 416 จึงมีบทบาทเหมือนเวทีเชื่อมระบบ ไม่ใช่เพียงพิธีพบปะอย่างไม่เป็นทางการ

เครือข่ายที่ทำงานร่วมกันคือหัวใจ ไม่ใช่อากาศยานเพียงอย่างเดียว

อีกแกนหนึ่งที่ปรากฏชัดจากข้อมูลทางการ คือภารกิจรับมือไฟป่าและฝุ่นในภาคเหนือปี 2569 ถูกออกแบบในลักษณะเครือข่ายมากขึ้น กองบิน 41 รายงานเมื่อวันที่ 11 มกราคม 2569 ว่า ได้เข้าร่วมประชุมเตรียมความพร้อมรับมือสถานการณ์ไฟป่าและหมอกควันร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อวางแนวทางประสานงานและกำหนดพื้นที่เฝ้าระวัง โดยเฉพาะเขตเสี่ยง ป่าลึก พื้นที่รอยต่อจังหวัด และกำหนดพื้นที่เฝ้าระวังสำคัญ 12 ป่าแปลงใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่เสี่ยงใน 17 จังหวัดภาคเหนือ พร้อมมีแม่ทัพภาคที่ 3 อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ผู้ว่าราชการจังหวัดทั้ง 17 จังหวัด และหน่วยงานกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเข้าร่วม นี่เป็นหลักฐานชัดว่า การแก้ปัญหาไฟป่าและหมอกควันในปีนี้ไม่ได้ใช้รูปแบบต่างคนต่างทำ แต่กำลังพยายามจัดการข้อมูล พื้นที่เสี่ยง และบทบาทของแต่ละหน่วยให้ไปในทิศทางเดียวกัน

ดังนั้น เมื่อฝูงบิน 416 เปิดบ้านในวันที่ 10 มีนาคม สิ่งที่กำลังสื่อออกมาจึงไม่ใช่แค่ความพร้อมของรันเวย์หรืออากาศยานเฉพาะจุด หากแต่เป็นการส่งสัญญาณว่าเชียงรายกำลังถูกวางเป็นหนึ่งในจุดยุทธศาสตร์ของเครือข่ายรับมือภัยพิบัติภาคเหนือ การมีฐานที่รองรับเฮลิคอปเตอร์ค้นหาและช่วยเหลือ การแพทย์ฉุกเฉินทางอากาศ และภารกิจสนับสนุนไฟป่า ย่อมช่วยลดภาระของการใช้สนามบินหลักในทุกกรณี และเพิ่มความคล่องตัวในการตอบสนองต่อเหตุที่ต้องการการตัดสินใจรวดเร็ว ในบริบทที่ภัยพิบัติมีแนวโน้มถี่และซับซ้อนขึ้น การแยกสนามบินหลักออกจากฐานตอบสนองเฉพาะทางบางส่วน จึงอาจเป็นวิธีคิดที่เหมาะกับพื้นที่อย่างเชียงรายซึ่งมีความเป็นชายแดน เมืองท่องเที่ยว เมืองภูเขา และเมืองที่เผชิญภัยสิ่งแวดล้อมพร้อมกันในพื้นที่เดียว

พื้นที่ของกองทัพกับประโยชน์ของประชาชนต้องเดินไปด้วยกัน

หนึ่งในคำถามที่คนเชียงรายจำนวนไม่น้อยติดตามมานาน คือเมื่อฝูงบิน 416 ถูกพัฒนาให้กลับมามีบทบาทด้าน HADR มากขึ้น พื้นที่สาธารณะที่ประชาชนเคยใช้จะถูกจำกัดลงหรือไม่ คำตอบจากข้อมูลทางการก่อนหน้านี้ยังคงมีน้ำหนักสำคัญ เพราะทั้งสำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงรายในปี 2566 และรายงานของไทยรัฐในปี 2567 สะท้อนตรงกันว่า กองทัพอากาศยืนยันให้ประชาชนยังสามารถใช้พื้นที่เพื่อการเดิน วิ่ง ออกกำลังกาย และการสัญจรได้ โดยมีการปรับปรุงพื้นที่ใหม่เพื่อแทนการใช้รันเวย์ตรงบางส่วน และมีมาตรการรักษาความปลอดภัยควบคู่ไปด้วย ประเด็นนี้สำคัญในเชิงสังคมอย่างยิ่ง เพราะทำให้การพัฒนาพื้นที่ HADR ไม่กลายเป็นความรู้สึกว่ารัฐดึงพื้นที่กลับจากประชาชน แต่เป็นการปรับบทบาทให้เกิดการใช้ประโยชน์ร่วมกันมากขึ้นในกรอบที่ปลอดภัยและยั่งยืนกว่าเดิม

การบริหารสมดุลเช่นนี้ยังมีผลต่อความชอบธรรมของโครงการในระยะยาวด้วย เพราะฐานช่วยเหลือภัยพิบัติจะมีประสิทธิภาพจริงก็ต่อเมื่อชุมชนโดยรอบรู้สึกว่าเป็นทรัพยากรร่วม ไม่ใช่เพียงพื้นที่ของหน่วยงาน การให้ประชาชนยังใช้ประโยชน์ได้ตามปกติในวันที่ไม่มีภารกิจฉุกเฉิน จึงเป็นการสร้างความสัมพันธ์ทางใจและความคุ้นเคยกับพื้นที่ เมื่อถึงเวลาจำเป็นต้องจำกัดการใช้งานเพราะภารกิจช่วยชีวิตหรือความมั่นคง ประชาชนก็มีแนวโน้มเข้าใจเหตุผลได้มากกว่าเดิม ในมุมนี้ ฝูงบิน 416 กำลังเดินอยู่บนโจทย์ที่ละเอียดอ่อนมาก คือการทำให้ “พื้นที่ความมั่นคง” กลายเป็น “พื้นที่ความอุ่นใจของเมือง” ไปพร้อมกัน ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งในยุคที่ภัยพิบัติไม่เลือกเขตแดนและไม่รอเวลาราชการ

เชียงรายได้อะไรจากการยกระดับฝูงบิน 416 ในระยะยาว

หากมองให้ไกลกว่าวันจัดกิจกรรมผลต่อเชียงรายอย่างน้อย 3 ชั้น ชั้นแรกคือมิติความปลอดภัยและการตอบสนองภัยพิบัติที่เร็วขึ้น โดยเฉพาะไฟป่า หมอกควัน การค้นหาและช่วยชีวิต และการลำเลียงผู้ป่วยฉุกเฉินจากพื้นที่เข้าถึงยาก ชั้นที่สองคือมิติการบริหารเมืองและจังหวัด เพราะการมีฐานสนับสนุนเฉพาะทางในเชียงรายช่วยให้จังหวัดมีความพร้อมรองรับเหตุฉุกเฉินที่อาจกระทบทั้งประชาชนและนักท่องเที่ยวได้ดีขึ้น ชั้นที่สามคือมิติความเชื่อมั่นของสังคม เมื่อภาคประชาชนเห็นว่าหน่วยทหารไม่ได้ทำหน้าที่เพียงด้านความมั่นคงในความหมายแคบ แต่ลงมาทำงานในเรื่องสุขภาพ สิ่งแวดล้อม และการช่วยชีวิตอย่างชัดเจน ความร่วมมือระหว่างรัฐกับสังคมก็มีฐานที่แข็งแรงขึ้นด้วย

อย่างไรก็ดี ความสำเร็จของโครงการนี้จะไม่ได้วัดกันที่ความคึกคักของวันเปิดบ้านเพียงวันเดียว หากต้องวัดจากสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ได้แก่ การพัฒนาพื้นที่และระบบสนับสนุนเสร็จตามเป้าหรือไม่ การประสานงานข้ามหน่วยงานทำได้จริงแค่ไหน การใช้พื้นที่สาธารณะกับภารกิจช่วยเหลืออยู่ร่วมกันได้อย่างสมดุลเพียงใด และที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจริง ฝูงบิน 416 จะสามารถย่นเวลาเข้าถึงผู้ประสบภัย ลดผลกระทบ และเพิ่มโอกาสรอดชีวิตได้มากเพียงใด เพราะสุดท้ายแล้ว ทุกโครงสร้างพื้นฐานด้านภัยพิบัติจะมีความหมายต่อเมื่อมันทำงานได้จริงในวันที่ประชาชนต้องการมากที่สุด ไม่ใช่เพียงวันที่เปิดให้ถ่ายภาพหรือชมการสาธิตเท่านั้น

บทสรุป

การเปิดบ้านฝูงบิน 416 จังหวัดเชียงราย เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2569 จึงเป็นมากกว่างานประชาสัมพันธ์ของกองทัพอากาศ หากเป็นการส่งสัญญาณชัดเจนว่าเชียงรายกำลังถูกวางบทบาทใหม่ให้เป็นจุดยุทธศาสตร์ของการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมและการบรรเทาสาธารณภัยในภาคเหนือ ในวันที่ไฟป่า หมอกควัน ฝุ่น PM2.5 และเหตุฉุกเฉินจากภูมิประเทศที่เข้าถึงยาก กลายเป็นโจทย์จริงของชีวิตผู้คนทุกปี ฐานที่พร้อมทั้งอากาศยาน การแพทย์ฉุกเฉิน การตรวจการณ์ และเครือข่ายประสานงาน จึงไม่ใช่แค่เรื่องของขีดความสามารถเชิงองค์กร แต่เป็นเรื่องของเวลา ชีวิต และความมั่นใจของประชาชนทั้งจังหวัด

การสร้างความพร้อมรับมือภัยพิบัติในศตวรรษนี้ ไม่อาจแยกจากความร่วมมือของจังหวัด หน่วยทหาร หน่วยงานสิ่งแวดล้อม ภาคเอกชน และประชาชนได้อีกต่อไป เชียงรายกำลังเดินเข้าสู่แบบจำลองใหม่ที่โครงสร้างพื้นฐานด้านความมั่นคงต้องทำหน้าที่รับใช้สาธารณะมากขึ้น ขณะเดียวกันสังคมก็ต้องร่วมรับผิดชอบต่อการป้องกันต้นเหตุของปัญหา ไม่ว่าจะเป็นการเผาในที่โล่ง การละเลยมาตรการป้องกันไฟป่า หรือการปล่อยให้ปัญหาฝุ่นกลายเป็นเพียงฤดูกาล หากฝูงบิน 416 สามารถขับเคลื่อนบทบาทนี้ได้ต่อเนื่อง ทั้งในมิติช่วยชีวิต ป้องกันภัย และรักษาความสัมพันธ์กับชุมชน พื้นที่แห่งนี้อาจไม่ใช่เพียงสนามบินเก่าที่ถูกฟื้นฟู แต่จะกลายเป็นหนึ่งในหลักประกันสำคัญของเชียงรายในวันที่วิกฤตมาเร็วกว่าที่ใครคาดคิด

สำนักข่าวนครเชียงรายนิวส์

เครดิตภาพและข้อมูลจาก :

  • เขียนโดย : กันณพงศ์ ก.บัวเกษร
  • เรียบเรียงโดย : มนรัตน์ ก.บัวเกษร
  • ภาพ : กีรติ ชุติชัย
  • กองทัพอากาศ และคณะกรรมการพัฒนาขีดความสามารถสนามบินเชียงราย ข้อมูลกิจกรรมเปิดบ้านฝูงบิน 416 จังหวัดเชียงราย วันที่ 10 มีนาคม 2569 เกี่ยวกับการยกระดับสู่ศูนย์กลาง HADR ในภาคเหนือ

  • สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงราย

  • กองบิน 41 กองทัพอากาศ

     

  • สำนักงานสิ่งแวดล้อมและควบคุมมลพิษที่ 1

     
 
NAKORN CHIANG RAI NEWS TEAM
กองบรรณาธิการ นครเชียงรายนิวส์ – Nakorn Chiang Rai News
MOST POPULAR
FOLLOW ME
Categories
AROUND CHIANG RAI CULTURE

“ศิลปะเพื่อแผ่นดิน” เชียงราย พู่กันและหัวใจประชาชนหลอมรวมเป็นพลังใจ

ศิลปะเพื่อแผ่นดิน กำลังใจสู่ชายแดน” เชียงราย เมื่อพู่กันสีและหัวใจประชาชนหลอมรวมเป็นพลังใจให้ผู้พิทักษ์อธิปไตย

เชียงราย, 13 กันยายน 2568 – บ่ายวันเสาร์ที่แสงเหนือดอยสะท้อนกระจกใสของศูนย์การค้าเซ็นทรัล เชียงราย พื้นที่ชั้นโถงกลางถูกเปลี่ยนเป็นแกลเลอรีชั่วคราว ผู้คนหลากวัยทยอยยืนล้อมกรอบภาพที่สะท้อน “ชีวิตทหาร” ในมุมที่ไม่ค่อยถูกเล่า—สีสันของเหงื่อ, ความอ่อนโยนของการโอบเด็กชายแดน, ประกายตาของคนเฝ้าดินแดนยามค่ำคืน งานที่มีชื่อว่า ศิลปะเพื่อแผ่นดิน กำลังใจสู่ชายแดน” เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ โดย พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 37 (มทบ.37) เป็นประธานเปิดงาน ขนานไปกับเสียงปรบมือยาวของชาวเชียงราย นักท่องเที่ยว และคณะศิลปินที่มารวมตัวกันแน่นขนัด

ภาพในพิธีเปิดชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อบุคคลสำคัญจากแวดวงศิลปะเชียงรายก้าวขึ้นเวที—อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ศิลปินแห่งชาติ ผู้ริเริ่มแนวคิดและพลังใจให้เกิดกิจกรรม, อาจารย์นคร พงษ์น้อย, อาจารย์สุวิทย์ ใจป้อม นายกสมาคมขัวศิลปะ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญในการระดมเครือข่ายศิลปินทั่วประเทศ พร้อมตัวแทนหน่วยงานรัฐ–เอกชน โดยเฉพาะ นายสายัญห์ นักบุญ ผู้อำนวยการเซ็นทรัล เชียงราย ผู้สนับสนุนพื้นที่จัดแสดงให้ศิลปะ “ออกมาหาผู้คน” มากกว่าจะรอให้ผู้คน “เดินเข้าหาศิลปะ” นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องเล่าที่เชื่อม พลังนุ่ม” ของศิลปะ เข้ากับ ภารกิจเข้ม” ของการพิทักษ์ชายแดน อย่างงดงาม

ศิลปะในฐานะ “พลังใจสาธารณะ” เหตุผลและเป้าหมายของงาน

บนเวทีเปิดงาน พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ สะท้อนเจตนารมณ์ของผู้จัดอย่างตรงไปตรงมา “กิจกรรมศิลปะเพื่อแผ่นดินจัดขึ้นเพื่อสร้างขวัญและกำลังใจแก่กำลังพลที่ปกป้องอธิปไตยของชาติ” พร้อมย้ำความสำคัญของการยกย่องบทบาทศิลปินเชียงราย ซึ่งมีชื่อเสียงระดับประเทศในฐานะผู้ร่วมขับเคลื่อน “ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์” ด้วยภาษาแห่งความงาม

หัวใจของงาน จึงไม่ได้มีเพียงการจัดแสดงผลงาน แต่คือการ ส่งต่อกำลังใจ จากพลเมืองสู่ทหารกล้าที่ยืนอยู่ด่านหน้า สื่อสารด้วยภาพที่มีทั้งแววตา ความหวัง และความอ่อนโยน—ภาพทหารในชุดสนามที่ห่มแสงเย็นของป่าชายแดน ภาพมือที่ยื่นขนมให้เด็กน้อยโรงเรียนตะเข็บแดน ภาพธงชาติที่พริ้วไหวคู่ภูมิประเทศขรุขระ เพื่อนิยาม “อธิปไตย” ให้จับต้องได้และเดินทางสู่ใจผู้ชม

งานครั้งนี้ยังสะท้อน “โมเดลการมีส่วนร่วมแบบเชียงราย” จังหวัดที่ขึ้นชื่อว่ามีชุมชนศิลปินเข้มแข็ง—จากวัดร่องขุนสู่ขัวศิลปะ จนถึงสตูดิโอเล็กๆ ในชุมชน ซึ่งต่างหลอมรวมความคิดสร้างสรรค์ให้เป็น Soft Power ที่มีรากในท้องถิ่น และนำมาสนับสนุนภารกิจของรัฐด้านความมั่นคงในภาคประชาชนได้อย่างพอดี

เชียงราย เมืองศิลปิน” พบ “เมืองชายแดน” เมื่อสองภูมิทัศน์มาเจอกัน

เชียงราย มีเอกลักษณ์ของเมืองศิลปะและเมืองชายแดนอยู่ในตัว—เมืองศิลปะ ด้วยคลื่นผลงานร่วมสมัยที่สร้างสรรค์อย่างต่อเนื่อง และ เมืองชายแดน ด้วยภูมิศาสตร์เชื่อมลุ่มน้ำโขง–สามเหลี่ยมทองคำ ซึ่งการดูแลความสงบเรียบร้อยคือพันธกิจประจำวันของทหารและหน่วยงานความมั่นคงในพื้นที่ ความงดงามของงานครั้งนี้อยู่ที่ การทำให้สองภูมิทัศน์มา “พยุงกัน” ไม่ใช่เดินคนละทาง

บนผนังแกลเลอรีชั่วคราว ภาพชุด “ทหาร–ประชาชน–ชุมชน” กำลังเล่าเรื่องว่า ความมั่นคงไม่ใช่เพียงรั้วลวดหนามหรือป้อมยาม แต่คือ ความไว้วางใจ ที่หล่อเลี้ยงกันได้ด้วยกิจกรรมสร้างสรรค์และการสื่อสารที่ทำให้คนตัวเล็กๆ รู้สึกว่า “บ้านมีคนดูแล” ขณะเดียวกันศิลปินเองก็ได้ย้ำว่า “ศิลปะไม่ได้มีไว้เพียงประดับเมือง แต่มีไว้ ประคองใจเมือง” ประโยคนี้กลายเป็นคำอธิบายสั้นๆ ของความหมายทั้งงาน

เสียงสะท้อนจากผู้มีส่วนร่วมประเด็นเด่นและประเด็นรอง

  • พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ระบุว่า งานนี้เกิดจากความร่วมมือของทุกภาคส่วน และหวังให้กำลังพลรับรู้ว่าคนเมืองยืนอยู่ข้างเขา “กองทัพบกธำรงไว้ซึ่งเกียรติภูมิของแผ่นดินไทย และเราต้องการให้ทุกคนเห็นภารกิจนั้นผ่านสายตาศิลปิน”
  • อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ เน้นว่า ศิลปินเชียงรายมีหน้าที่ต่อสังคมไม่แพ้หน้าที่ต่อศิลปะ “ศิลปะต้องออกไปอยู่ท่ามกลางผู้คน จุดประกายความภาคภูมิใจในผืนแผ่นดิน และช่วยเยียวยาความแตกต่างให้กลับมาปรองดอง”
  • อาจารย์สุวิทย์ ใจป้อม ในนามสมาคมขัวศิลปะ อธิบายบทบาทเครือข่าย “เราระดมผลงานจากศิลปินหลายรุ่น–หลายแนวทาง เพื่อให้เห็นว่าความต่างอยู่ร่วมกันได้บนเป้าหมายเดียวคือ กำลังใจให้ชายแดน
  • นายสายัญห์ นักบุญ ผู้แทนภาคเอกชน ระบุเหตุผลของการเปิดพื้นที่สาธารณะกลางศูนย์การค้า “เพราะอยากให้คนทั่วไป—โดยเฉพาะเด็กและนักท่องเที่ยว—เข้าถึงศิลปะได้ง่าย พร้อมรับรู้งานของทหารที่พวกเขาอาจไม่เคยเห็นใกล้ๆ”

ประเด็นเด่น คือการใช้พื้นที่สาธารณะให้ศิลปะเข้าถึงมวลชน ก่อให้เกิด “เศรษฐกิจสร้างสรรค์ระดับจุลภาค” ทันที: ผู้ชมเดินทางมาเพิ่มขึ้น ร้านค้า–คาเฟ่ท้องถิ่นได้ลูกค้าเพิ่ม และเมล็ดพันธุ์แห่งความภูมิใจในท้องถิ่นถูกหว่านในใจเยาวชน ส่วน ประเด็นรอง ที่ผู้ร่วมงานสนทนากันคือความต่อเนื่อง—ทำอย่างไรให้แรงกระเพื่อมไม่หยุดที่พิธีเปิด แต่ต่อยอดเป็นกิจกรรมหมุนเวียนตลอดปี และขยายผลไปยังโรงเรียน–ชุมชนชายแดนที่ต้องการ “พื้นที่ศิลปะ” เท่าๆ กับ “สนามกีฬา”

โครงสร้างงาน จากภาพบนผนังสู่บทสนทนากลางเมือง

แม้ผู้จัดจะไม่ได้ตั้งกรอบตายตัว แต่เมื่อเดินชมโดยรอบจะเห็นแนวคิด 3 ชั้นที่ซ่อนอยู่ในผลงานและการจัดแสดง

  1. ชั้นของหน้าที่ – ภาพทหารในชุดสนาม, ภาพลาดตระเวน, ภาพช่วยเหลือชุมชน ภาพเหล่านี้ลดช่องว่างระหว่าง “เครื่องแบบ” กับ “ประชาชน” ให้เหลือเพียงความเป็นมนุษย์
  2. ชั้นของความทรงจำ – สีสันที่ร้อน–เย็นสลับกันเหมือนภูมิอากาศชายแดน ถ่ายทอดความรู้สึกของ “คืนที่ยาวนาน” และ “เช้าที่ทุกคนรอ” ให้กลายเป็นเรื่องเล่าที่ผู้ชมพกกลับบ้านได้
  3. ชั้นของการเชื่อมโยง – การจัดแสดงใจกลางเมืองและการเปิดกว้างให้ถ่ายภาพ–แบ่งปันบนสื่อสังคม สร้างบทสนทนาใหม่ในวงกว้างว่า “กำลังใจต่อชายแดน” ไม่ใช่หน้าที่ของทหารหรือรัฐเท่านั้น แต่คือ หน้าที่พลเมืองร่วมกัน

น้ำหนักเชิงนโยบายท้องถิ่น ทำไมงานนี้ “สำคัญกว่าโชว์”

เชียงรายเป็นจังหวัดที่ “ศิลปินมากที่สุด” ตามคำที่คนในวงการศิลปะมักพูดถึงกัน บวกกับสถานะจังหวัดชายแดน การผสานสองคุณลักษณะนี้จึงเป็น นโยบายเชิงวัฒนธรรมที่จับต้องได้—ศิลปะไม่เพียงเพิ่มความสวยงามให้เมือง แต่ช่วยยกระดับ ความรู้สึกเป็นเจ้าของเมือง (Sense of Belonging) ซึ่งเกี่ยวพันโดยตรงกับความสงบเรียบร้อยของสังคม

หากมองในเชิง เศรษฐกิจสร้างสรรค์ งานลักษณะนี้ยังเป็น “แพลตฟอร์มฝึกงาน” สำหรับศิลปินรุ่นใหม่ ให้ได้สัมผัสกระบวนการทำงานจริง ตั้งแต่การคัดเลือกผลงาน การสื่อสารกับผู้ชมที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ไปจนถึงการทำงานร่วมกับหน่วยงานรัฐ–เอกชน ทั้งหมดนี้ช่วยต่อสายใยอาชีพ และเพิ่มโอกาสเศรษฐกิจฐานรากให้ชุมชนศิลปินต่อเนื่อง

บทเรียนจากวันเปิดงานสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้คนดู “อยู่ต่อ” และ “บอกต่อ”

ในยุคที่ผู้ชมตัดสินใจภายในไม่กี่วินาที งานที่ตั้งใจ “ให้กำลังใจชายแดน” จึงต้องใส่ใจรายละเอียดระดับไมโครเพื่อให้ ประสบการณ์โดยรวม สมบูรณ์—ป้ายสองภาษา, เสียงประกอบที่ไม่รบกวน, มุมให้เด็กนั่งระบายสี, QR สำหรับอ่านเรื่องราวเบื้องหลังผลงาน, ช่องทางร่วมเขียน “จดหมายถึงทหาร” แล้วส่งถึงหน่วยชายแดน สิ่งเล็กๆ เหล่านี้ทำให้ผู้ชม ใช้เวลาเพิ่มขึ้น (อยู่ต่อ) และ อยากแชร์ (บอกต่อ) ซึ่งคือ “ตัวคูณกำลังใจ” ให้เดินทางจากกลางห้างสรรพสินค้าไปสู่แนวชายแดนได้จริง

ขยายความหมายของ “กำลังใจ” ให้กว้างกว่าพื้นที่จัดงาน

แม้งานครั้งนี้จะสร้างแรงสะเทือนได้ชัดเจน แต่คำถามต่อไปคือ ความยั่งยืน ผู้มีส่วนร่วมหลายฝ่ายจับมือกันหยิบยกแนวคิดที่ทำได้ทันที เช่น

  • นิทรรศการสัญจร นำบางส่วนของผลงานไปจัดที่โรงเรียนแนวชายแดน–สถานีรถไฟเชียงราย–สนามบิน เพื่อให้ “พลเมือง–นักเดินทาง” ได้เห็นเรื่องราวเดียวกัน
  • เวิร์กช็อปศิลปะกับเยาวชนชายแดน ให้ศิลปินสลับผลัดไปสอนศิลปะขั้นพื้นฐาน และเปิดพื้นที่ให้เด็กๆ ถ่ายทอดภาพบ้านเกิดในมุมของตนเอง
  • คลังภาพสาธารณะ (Open Gallery Online) สแกนผลงานเป็นดิจิทัลพร้อมคำบอกเล่าจากศิลปิน ให้สื่อ–ครู–นักเรียนเข้าถึงได้โดยไม่ติดผนังห้าง
  • จดหมายถึงชายแดน ต่อเนื่องเป็นกิจกรรมประจำเดือน รวบรวมคำให้กำลังใจไปถึงหน่วยปฏิบัติการจริง

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ภารกิจของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หากแต่เป็น พันธกิจร่วม” ที่ทำให้คำว่า “เพื่อแผ่นดิน” จากชื่อกิจกรรมลงหลักปักฐานในชีวิตประจำวันของผู้คน

เมื่อสีพู่กันแต้มบนผืนแผ่นดินเดียวกัน

ภาพสุดท้ายก่อนปิดงานวันแรก คือวงกลมเล็กๆ ของนักท่องเที่ยวที่หยุดยืนหน้าภาพทหารกางเสื้อคลุมให้เด็กชายที่ตัวสั่นเพราะสายลมหนาว ทุกคนเงียบไปชั่วครู่ก่อนมีใครสักคนกระซิบว่า “สวย…และอบอุ่น” นี่แหละคือ ภาษากลาง ของศิลปะ—ไม่ดัง ไม่ดุ แต่กระทบใจลึก

ศิลปะเพื่อแผ่นดิน กำลังใจสู่ชายแดน” จึงไม่ได้เป็นเพียงนิทรรศการ หากเป็น เครื่องเตือนใจร่วมกัน ว่า ในดินแดนที่ชื่อว่าไทย ยังมีผู้คนสวมเครื่องแบบยืนเฝ้าแนวชายแดน และยังมีพลเมือง—ศิลปิน–นักธุรกิจ–ประชาชน—คอยส่งกำลังใจไปให้ พู่กันหนึ่งด้ามอาจหยุดกระสุนไม่ได้ แต่สามารถ เยียวยาหัวใจ ที่ต้องยืนรับแรงสั่นสะเทือนของหน้าที่ได้อย่างงดงาม และเมื่อหัวใจเข้มแข็ง เมืองก็เข้มแข็ง—นี่คือความหมายที่เชียงรายส่งออกไปสู่ประเทศทั้งประเทศในวันนี้

เครดิตภาพและข้อมูลจาก :

  • สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงราย
  • มณฑลทหารบกที่ 37 (มทบ.37) 
  • สมาคมขัวศิลปะ จังหวัดเชียงราย
  • ศูนย์การค้าเซ็นทรัล เชียงราย
  • สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย
 
NAKORN CHIANG RAI NEWS TEAM
กองบรรณาธิการ นครเชียงรายนิวส์ – Nakorn Chiang Rai News
Categories
AROUND CHIANG RAI EDITORIAL

สามนายทหารเพื่อนร่วมรุ่นนำทัพ! ขุดลอกแม่น้ำรวก กอบกู้แม่สายจากอุทกภัย

สามนายทหารเพื่อนร่วมรุ่นเตรียมทหาร รุ่น 26 ผนึกกำลังแก้วิกฤตน้ำท่วมเชียงราย: บทบาทนำสู่ความหวังของคนในพื้นที่

เชียงราย, 9 กรกฎาคม 2568 – ในขณะที่ประเทศไทยกำลังเผชิญกับความท้าทายจากภัยธรรมชาติที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะปัญหาอุทกภัยที่เกิดขึ้นซ้ำซากในหลายพื้นที่ การรวมพลังของสามนายทหารเพื่อนร่วมรุ่นจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 26 กลายเป็นแสงแห่งความหวังในการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมที่คุกคามจังหวัดเชียงราย โดยเฉพาะในพื้นที่อำเภอแม่สายที่ได้รับผลกระทบหนักจากอุทกภัยในอดีต

เบื้องหลังวิกฤตที่ซ่อนเรื่องราว

นอกเหนือจากการเป็นเพื่อนร่วมรุ่นแล้ว การที่ พลตรี วรเทพ บุญญะ รองแม่ทัพภาคที่ 3 และผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการก่อสร้าง กองทัพภาคที่ 3, พลโท สิรภพ ศุภวานิช เจ้ากรมการทหารช่าง, และ พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 37 มาร่วมมือกันในครั้งนี้ ยังสะท้อนถึงการตระหนักรู้ในความจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องแก้ไขปัญหาอุทกภัยอย่างเป็นระบบ

เหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในเดือนกันยายน 2567 ได้ทำลายอำเภอแม่สายอย่างรุนแรง ใช้เวลาถึง 2 เดือนในการทำความสะอาดและฟื้นฟูพื้นที่ ความเสียหายครั้งนั้นไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนเท่านั้น แต่ยังเป็นการเปิดเผยจุดอ่อนของระบบป้องกันน้ำท่วมที่มีอยู่

ภารกิจสำคัญของ “สามทหารเสือ”

การทำงานของนายทหารทั้งสามท่านนี้มีการแบ่งบทบาทหน้าที่ที่ชัดเจนและเสริมซึ่งกันและกัน ซึ่งเป็นจุดแข็งที่สำคัญในการขับเคลื่อนโครงการใหญ่ๆ ให้บรรลุเป้าหมาย

พลตรี วรเทพ บุญญะ ในฐานะรองแม่ทัพภาคที่ 3 ทำหน้าที่เป็นผู้ประสานนโยบายระดับสูงและบูรณาการการทำงานในระดับภาค ท่านได้เน้นย้ำการปฏิบัติงานให้ได้มาตรฐานตามโครงการพัฒนาพื้นที่เพื่อป้องกันและลดผลกระทบภัยพิบัติ พร้อมทั้งมอบขวัญกำลังใจแก่เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานในพื้นที่

พลโท สิรภพ ศุภวานิช เจ้ากรมการทหารช่าง เป็นผู้นำทางด้านเทคนิคการก่อสร้างและควบคุมมาตรฐานการดำเนินงาน ท่านลงพื้นที่กำกับดูแลการปฏิบัติงานของกำลังพลกรมการทหารช่างอย่างใกล้ชิด และจัดลำดับความเร่งด่วนในการปฏิบัติงานตลอด 24 ชั่วโมง

พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 37 มีบทบาทสำคัญในการประสานงานระดับพื้นที่ และการสนับสนุนกำลังพลและยุทโธปกรณ์อย่างเต็มกำลัง

ความคืบหน้าโครงการขุดลอกแม่น้ำรวกหัวใจสำคัญของการแก้ไขปัญหา

โครงการขุดลอกแม่น้ำรวกเป็นโครงการสำคัญที่สุดในการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมในอำเภอแม่สาย ซึ่งปัจจุบันมีความคืบหน้าที่น่าพอใจ ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่ 7 กรกฎาคม 2568 แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง

  • งานขุดลอกแม่น้ำ: 96.23%
  • งานถากถางพื้นที่: 100%
  • ผลงานรวมทั้งหมด: 96.18%

โครงการนี้ครอบคลุมระยะทาง 14 กิโลเมตรภายใต้ความรับผิดชอบของกองทัพภาคที่ 3 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการใหญ่ที่ขุดลอกแม่น้ำรวกทั้งหมด 32 กิโลเมตร โดยกรมการทหารช่างรับผิดชอบอีก 18 กิโลเมตรหลัง

ความสำคัญของโครงการนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขความคืบหน้าเท่านั้น แต่ยังเป็นการอุดช่องว่างและแก้ไขจุดอ่อนที่เคยเป็นสาเหตุของอุทกภัยในอดีต การดำเนินการที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพนี้ แสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทของกำลังพลที่ทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อให้โครงการแล้วเสร็จก่อนฤดูฝนที่กำลังจะมาถึง

การเตรียมความพร้อมเชิงรุก MOU และการฝึกซ้อมครอบคลุม

การแก้ไขปัญหาน้ำท่วมไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่การปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานเท่านั้น การเตรียมความพร้อมด้านการบริหารจัดการภัยพิบัติก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน

พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ได้นำทีมลงนามบันทึกความเข้าใจ (MOU) ด้านความร่วมมือในการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยกับ 7 หน่วยงานหลักในจังหวัดเชียงราย ซึ่งประกอบด้วย

  1. จังหวัดเชียงราย
  2. มณฑลทหารบกที่ 37
  3. ศูนย์เฝ้าระวังและตอบโต้ภัยพิบัติเพื่อนพึ่ง (ภาฯ) ยามยาก สภากาชาดไทย
  4. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
  5. ศูนย์ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยเขต 15 เชียงราย
  6. องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย

การลงนาม MOU นี้ไม่ใช่เพียงแค่การลงนามเป็นพิธีการ แต่เป็นการวางรากฐานสำคัญในการบูรณาการการทำงานของหน่วยงานต่างๆ ให้เป็นระบบและมีประสิทธิภาพมากขึ้น

นอกจากนี้ ยังมีการจัดกำลังพลเข้าร่วมการฝึกซ้อมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (อุทกภัย) ระดับจังหวัด ระหว่างวันที่ 7-10 กรกฎาคม 2568 ซึ่งครอบคลุมการฝึกปฏิบัติระบบการแจ้งเตือน การกู้ภัยด้วยอากาศยาน การขับเรือยนต์ห้องแบน การใช้เครื่องสูบน้ำท่วมขัง การใช้เครื่องสูบน้ำระยะไกล และการใช้เครื่องจักรกลสำหรับช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย

ความท้าทายจากการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ

สถานการณ์น้ำท่วมในเชียงรายไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศที่ทำให้ฝนตกหนักและมีความถี่มากขึ้น ข้อมูลจากการติดตามสถานการณ์ล่าสุดแสดงให้เห็นว่าระดับน้ำในแม่น้ำสายยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เช้าวันที่ 4 กรกฎาคม 2568 และใกล้จะล้นตลิ่ง

การที่ทหารได้เข้าไปช่วยเหลือและสนับสนุนการสร้างแนวป้องกันน้ำท่วมแสดงให้เห็นถึงความพร้อมในการตอบสนองต่อภัยฉุกเฉินที่อาจเกิดขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่หมู่บ้านเกาะทรายซึ่งเป็นพื้นที่เสี่ยงสูง

ความสำคัญของความร่วมมือข้ามหน่วยงาน

การทำงานร่วมกันของนายทหารทั้งสามท่านนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการบูรณาการทำงานข้ามหน่วยงาน ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนอย่างปัญหาน้ำท่วม การที่แต่ละคนมีความเชี่ยวชาญในด้านต่างๆ และสามารถประสานงานกันได้อย่างราบรื่น เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้โครงการต่างๆ ดำเนินไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ความสำเร็จของโครงการขุดลอกแม่น้ำรวกที่มีความคืบหน้าถึง 96.18% ในช่วงเวลาอันสั้น แสดงให้เห็นถึงพลังของการทำงานเป็นทีม และความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขปัญหาให้กับประชาชน

ผลกระทบต่อชุมชนและเศรษฐกิจท้องถิ่น

ปัญหาน้ำท่วมในอำเภอแม่สายไม่ได้ส่งผลกระทบเพียงแค่ต่อการดำรงชีวิตของประชาชนเท่านั้น แต่ยังกระทบต่อเศรษฐกิจท้องถิ่นที่พึ่งพาการท่องเที่ยวและการค้าขายชายแดนเป็นหลัก การแก้ไขปัญหาน้ำท่วมอย่างยั่งยืนจะช่วยสร้างความมั่นใจให้กับนักท่องเที่ยวและนักลงทุน ซึ่งจะส่งผลดีต่อการฟื้นฟูเศรษฐกิจในระยะยาว

การที่รัฐบาลได้อนุมัติงบประมาณเกือบ 2 หมื่นล้านบาทสำหรับการฟื้นฟูพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นในการแก้ไขปัญหาอย่างจริงจัง

มุมมองอนาคต ความยั่งยืนและการป้องกันเชิงรุก

การดำเนินการของนายทหารทั้งสามท่านนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า แต่เป็นการวางรากฐานสำหรับการจัดการภัยพิบัติในอนาคต การจัดตั้งเขตปลอดการก่อสร้างกว้าง 40 เมตรเพื่อขยายฝั่งแม่น้ำ และการรื้อถอนอาคารที่ก่อสร้างโดยไม่ได้รับอนุญาตในเขตดังกล่าว เป็นมาตรการป้องกันเชิงรุกที่จะช่วยลดความเสี่ยงในอนาคต

แผนการฟื้นฟูที่แบ่งออกเป็นระยะสั้น ระยะกลาง และระยะยาว แสดงให้เห็นถึงการมองการณ์ไกลและการวางแผนที่มีระบบ ซึ่งจะช่วยให้การแก้ไขปัญหาเป็นไปอย่างยั่งยืน

พลังแห่งมิตรภาพเพื่อชาติและประชาชน

การรวมพลังของพลตรี วรเทพ บุญญะ, พลโท สิรภพ ศุภวานิช, และพลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การทำงานร่วมกันของเพื่อนร่วมรุ่น แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงพลังของความสามัคคีและความมุ่งมั่นที่จะใช้ความรู้ความสามารถเพื่อประโยชน์ของชาติและประชาชน

ความสำเร็จของโครงการขุดลอกแม่น้ำรวกที่มีความคืบหน้าเกือบ 100% และการเตรียมความพร้อมด้านต่างๆ ที่ครอบคลุมและเป็นระบบ เป็นสิ่งที่สร้างความมั่นใจให้กับประชาชนในพื้นที่ในช่วงฤดูฝนที่กำลังจะมาถึง

การทำงานของทหารทั้งสามท่านนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการที่กองทัพบกไทยสามารถปรับตัวและตอบสนองต่อภัยคุกคามรูปแบบใหม่ที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภัยทางการทหารเท่านั้น แต่รวมถึงภัยพิบัติทางธรรมชาติและปัญหาเชิงโครงสร้างที่มีความซับซ้อน

ในท้ายที่สุดแล้ว ความสามารถในการบูรณาการภารกิจทางทหารเข้ากับการบริการสาธารณะและการพัฒนาประเทศ เป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยสร้างความไว้วางใจจากประชาชนและเสริมสร้างความเข้มแข็งของชาติโดยรวม การที่สามเพื่อนร่วมรุ่นจากเตรียมทหาร รุ่นที่ 26 สามารถมาทำงานร่วมกันเพื่อแก้ไขปัญหาสำคัญของชาติ เป็นเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจและความหวังให้กับทุกคนในสังคมไทย

เครดิตภาพและข้อมูลจาก :

  • เขียนโดย กันณพงศ์ ก.บัวเกษร ผู้ก่อตั้งนครเชียงรายนิวส์
  • เรียบเรียงโดย มนรัตน์ ก.บัวเกษร ผู้ร่วมก่อตั้งนครเชียงรายนิวส์
  • ข้อมูลความคืบหน้าโครงการขุดลอกแม่น้ำรวก: กองทัพภาคที่ 3 (7 กรกฎาคม 2568)
  • ข้อมูลการลงนาม MOU และการฝึกซ้อม: มณฑลทหารบกที่ 37 (7 กรกฎาคม 2568)
  • Nation Thailand: “Mae Sai flooding: Military reinforces flood barriers” (24 May 2025)
  • Nation Thailand: “Residents evacuate as downpour causes flooding in Mae Sai” (24 May 2025)
  • Bangkok Post: “Stemming the floodwaters” (2 June 2025)
  • Chiang Rai Times: “Flood Warning Issues For Mae Sai Chiang Rai” (July 2025)
  • กองทัพภาคที่ 3: https://www.army3.mi.th/
  • กรมการทหารช่าง: https://www.engineer.rta.mi.th/
  • กองทัพบกไทย: https://www.rta.mi.th/
  • รายงานสถานการณ์น้ำท่วมจังหวัดเชียงราย: กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
  • ข้อมูลการฟื้นฟูพื้นที่น้ำท่วม: Nation Thailand (25 December 2024)
  • Dailynews: “กรมควบคุมมลพิษแนะแนวทางจัดการตะกอนดินจากการขุดลอกแม่น้ำ” (June 2025)
  •  
 
NAKORN CHIANG RAI NEWS TEAM
กองบรรณาธิการ นครเชียงรายนิวส์ – Nakorn Chiang Rai News
Categories
AROUND CHIANG RAI SOCIETY & POLITICS

คึกคัก ทหารใหม่ มทบ.37 เริ่มฝึก “ผบ.” ให้โอวาทสร้างขวัญ

มทบ.37 เปิดฝึกทหารใหม่! พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 37 เน้นย้ำดูแลเข้ม

ประเทศไทย, 8 พฤษภาคม 2568 – ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อเวลา 09.00 น. ณ สนามฝึกของหน่วยฝึกทหารใหม่ มณฑลทหารบกที่ 37 (มทบ.37) ค่ายเม็งรายมหาราช อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย พลตรี จักรวีร์ เสนีย์วรยุทธ์ ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 37 (ผบ.มทบ.37) ได้เป็นประธานในพิธีเปิดการฝึกทหารใหม่ รุ่นปี 2568 ผลัดที่ 1 อย่างเป็นทางการ โดยมีผู้บังคับบัญชา หน่วยฝึกทหารใหม่ เจ้าหน้าที่ ผู้ฝึกสอน และญาติของทหารใหม่เข้าร่วมเป็นสักขีพยานในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตื่นเต้นของทั้งผู้รับการฝึกและผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง

จุดเริ่มต้นของความมุ่งมั่น การเตรียมพลในยุคใหม่ของกองทัพบก

การฝึกทหารใหม่รุ่นปี 2568 ผลัดที่ 1 ถือเป็นอีกหนึ่งภารกิจสำคัญของกองทัพบกในการสร้างกำลังพลที่มีคุณภาพ โดยมุ่งเน้นให้การฝึกฝนทั้งด้านระเบียบวินัย ความเข้มแข็งทางร่างกาย จิตใจ และจิตสำนึกในหน้าที่ของการเป็นทหารที่ดี พลตรี จักรวีร์ ได้เน้นย้ำในคำกล่าวให้โอวาทต่อเจ้าหน้าที่และผู้ฝึกสอนทุกนายให้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบสูงสุด พร้อมดูแลน้องทหารใหม่เสมือนญาติพี่น้อง

“น้องคนเล็กของกองทัพบกเหล่านี้ คืออนาคตของกองทัพ พวกเขาจะเป็นผู้สืบทอดภารกิจในการปกป้องชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่เราทุกคนต้องช่วยกันบ่มเพาะและฝึกฝนพวกเขาให้มีระเบียบวินัย ความรู้ ความสามารถ และความจงรักภักดีต่อชาติบ้านเมือง” พลตรีจักรวีร์กล่าวในพิธี

ธงประจำหน่วยฝึก สัญลักษณ์แห่งเกียรติภูมิและความภาคภูมิใจ

ภายในพิธี พลตรีจักรวีร์ยังได้ทำพิธีมอบธงประจำหน่วยฝึกทหารใหม่ เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติภูมิของหน่วย และปลุกขวัญกำลังใจแก่ทหารใหม่ทุกนาย ธงประจำหน่วยฝึกเป็นเครื่องหมายของความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ความภาคภูมิใจในสังกัด และเป็นแรงผลักดันให้ทหารใหม่มุ่งมั่นในการฝึกอย่างเต็มศักยภาพ

การรับธงประจำหน่วยจึงไม่ใช่แค่พิธีกรรมเชิงสัญลักษณ์ แต่เป็นการยืนยันว่าทหารใหม่ได้ก้าวเข้าสู่การเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวกองทัพอย่างแท้จริง และจะได้รับการฝึกฝนอย่างเต็มที่ทั้งทางร่างกายและจิตใจตามหลักสูตรที่กำหนดโดยกองทัพบก

แนวทางการฝึก สร้างพลเมืองที่เข้มแข็ง ทั้งกาย ใจ และคุณธรรม

หลักสูตรการฝึกทหารใหม่ของกองทัพบกในปัจจุบัน ไม่ได้มุ่งเน้นเฉพาะการฝึกยุทธวิธีหรือทักษะทางทหารเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมถึงการฝึกระเบียบวินัยพื้นฐาน การอบรมคุณธรรมจริยธรรม การส่งเสริมให้เป็นพลเมืองดีของประเทศ รวมถึงการปลูกฝังจิตสำนึกในการรับใช้สังคม

ทั้งนี้ หน่วยฝึกทหารใหม่ มทบ.37 ได้มีการเตรียมความพร้อมทั้งบุคลากรและทรัพยากรอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการจัดหาอาหารที่มีคุณภาพ สถานที่พักที่ปลอดภัย และระบบสุขภาพที่ครบถ้วน เพื่อให้ทหารใหม่สามารถเข้ารับการฝึกได้อย่างมั่นใจและปลอดภัยตลอดระยะเวลาการฝึก

ความร่วมมือและการสนับสนุนจากทุกภาคส่วน

ผบ.มทบ.37 ได้เน้นย้ำถึงบทบาทของเจ้าหน้าที่ทุกฝ่ายที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฝึกทหารใหม่ว่า ต้องมีความพร้อมในการดูแล เอาใจใส่ และเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับน้องทหารใหม่ รวมถึงการประสานงานกับภาคประชาชนในพื้นที่ ทั้งภาครัฐ เอกชน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อให้การฝึกเป็นไปอย่างราบรื่นและสร้างประโยชน์ต่อชุมชนโดยรอบค่ายทหารอีกด้วย

“ทหารใหม่เหล่านี้จะเป็นตัวแทนของกองทัพบกในการปฏิบัติภารกิจต่างๆ หากได้รับการดูแล ฝึกฝน และสนับสนุนอย่างเหมาะสม เขาจะเติบโตเป็นทหารที่มีคุณภาพ สมตามความคาดหวังของกองทัพบก” พลตรีจักรวีร์กล่าวเพิ่มเติม

เส้นทางจากพลเรือนสู่ทหาร การเปลี่ยนผ่านที่สำคัญของชีวิต

การเกณฑ์ทหารและเข้าสู่การฝึกถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตชายไทยหลายคน จากพลเรือนธรรมดาที่เคยอยู่ในสังคมทั่วไป ต้องปรับตัวสู่การเป็นกำลังพลของชาติ ซึ่งในช่วงเริ่มต้นของการฝึก ถือเป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ ความท้าทาย และการปรับตัวสูงสุด

มทบ.37 ได้เตรียมกิจกรรมเสริมสร้างความสัมพันธ์ภายในหน่วย เช่น กิจกรรมสันทนาการ กิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์ และการสื่อสารระหว่างครูฝึกกับผู้รับการฝึก เพื่อให้ทหารใหม่สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ลดความเครียด และเพิ่มกำลังใจในการใช้ชีวิตในค่าย

ยกระดับมาตรฐานการฝึกทหารใหม่ให้ทันสมัย

ภายใต้การบริหารของ ผบ.มทบ.37 การฝึกทหารใหม่ได้รับการวางแผนอย่างมีระบบ โดยใช้การประเมินผลเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณควบคู่กัน ทั้งการวัดผลด้านร่างกาย จิตใจ ระเบียบวินัย และความรู้พื้นฐานด้านการทหาร รวมถึงการประเมินความพึงพอใจของทหารใหม่ต่อระบบการฝึก เพื่อให้สามารถปรับปรุงหลักสูตรและแนวทางให้สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน

อีกทั้งยังเตรียมแนวทางส่งเสริมทักษะด้านอาชีพหลังปลดประจำการ เพื่อให้ทหารใหม่สามารถนำทักษะที่ได้รับไปใช้ในชีวิตจริง ไม่ว่าจะเข้าสู่ตลาดแรงงานหรือกลับไปพัฒนาอาชีพในครอบครัว

ความสำคัญของการฝึกทหารใหม่ในยุคสมัยใหม่

ในยุคที่สังคมเผชิญความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว การฝึกทหารใหม่ไม่ใช่เพียงการเตรียมพลเพื่อความมั่นคงเท่านั้น แต่ยังเป็นกลไกสำคัญในการสร้างเยาวชนชายให้เติบโตเป็นพลเมืองที่มีคุณภาพ พร้อมทั้งมีคุณธรรม จริยธรรม และจิตสำนึกในความรับผิดชอบต่อสังคมและประเทศชาติ

การฝึกที่มีระบบ ดูแลเอาใจใส่ และมีเป้าหมายที่ชัดเจน จึงเป็นหัวใจของการพัฒนาทหารใหม่ให้สอดคล้องกับความต้องการของสังคมยุคใหม่ ซึ่งกองทัพบก โดยเฉพาะ มทบ.37 ได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นในเป้าหมายดังกล่าวผ่านพิธีเปิดและแนวทางการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรม

สถิติที่เกี่ยวข้องกับการฝึกทหารใหม่ รุ่นปี 2568 ผลัดที่ 1

  • จำนวนทหารใหม่เข้ารับการฝึกที่ มทบ.37: ประมาณ 650 นาย
  • หน่วยฝึกที่เข้าร่วม: หน่วยฝึกทหารใหม่ มทบ.37
  • ระยะเวลาการฝึก: 10 สัปดาห์ (พฤษภาคม–กรกฎาคม 2568)
  • จำนวนผู้ฝึกสอนและเจ้าหน้าที่เกี่ยวข้อง: กว่า 120 นาย
  • กิจกรรมการฝึก: การฝึกบุคคลท่ามือเปล่า, การยิงปืนพื้นฐาน, การใช้ชีวิตในสนาม, การฝึกทักษะภาวะผู้นำ
  • ประชากรชายไทยเกณฑ์ทหารทั่วประเทศ ปี 2568: ประมาณ 92,000 คน

เครดิตภาพและข้อมูลจาก : 

  • กรมยุทธศึกษาทหารบก
  • สำนักงานสถิติแห่งชาติ
  • มณฑลทหารบกที่ 37
 
NAKORN CHIANG RAI NEWS TEAM
กองบรรณาธิการ นครเชียงรายนิวส์ – Nakorn Chiang Rai News
NEWS UPDATE