เจาะลึกไทยขึ้นแท่นจุดหมายท่องเที่ยวอันดับ 1 ของโลกในเดือนเมษายน 2569 ขณะเชียงแสนเร่งปั้นสงกรานต์สามแผ่นดิน รับโอกาสใหม่ท่ามกลางโจทย์ค่าตั๋วแพงและแรงสะเทือนจากตะวันออกกลาง

เชียงราย, 17 มีนาคม 2569 — เดือนเมษายนที่ไทยได้แชมป์โลก แต่สนามจริงยังไม่ง่าย ประเทศไทยกำลังเริ่มต้นฤดูกาลท่องเที่ยวเมษายนด้วยข่าวดีที่มีน้ำหนักในระดับสากล เมื่อ Big 7 Travel จัดให้ไทยเป็นจุดหมายปลายทางอันดับ 1 ของโลกสำหรับเดือนเมษายน 2569 โดยมีเทศกาลสงกรานต์เป็นหัวใจสำคัญของการจัดอันดับครั้งนี้ อันดับดังกล่าวทำให้ไทยแซงทั้งเกียวโตในฤดูซากุระ เซบีญากับเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ และจุดหมายทางธรรมชาติระดับโลกอีกหลายแห่ง นี่ไม่ใช่เพียงเชิงภาพลักษณ์ หากเป็นสัญญาณว่าเทศกาลวัฒนธรรมไทยยังคงมีพลังในตลาดท่องเที่ยวโลกอย่างแท้จริง โดยเฉพาะในยุคที่นักเดินทางให้ความสำคัญกับ “ประสบการณ์ที่มีความหมาย” มากกว่าการเดินทางเพื่อถ่ายภาพหรือพักผ่อนแบบผิวเผินเพียงอย่างเดียว

เมื่อวางคู่กับรายชื่อ World’s Greatest Places 2026 ของ TIME ภาพของไทยก็ยิ่งชัดขึ้นอีกระดับ เพราะปีนี้ประเทศไทยติดโผถึง 5 แห่ง ได้แก่ DaiDib DaiDee Farmstay ในน่าน โรงแรม Mandarin Oriental Bangkok รถไฟ Blue Jasmine พื้นที่ศิลปะ Khao Yai Art Forest และ DIB Bangkok รายชื่อเหล่านี้ไม่ได้กระจุกอยู่ในหมวดเดียว แต่กระจายตั้งแต่โฮมสเตย์ชุมชน ที่พักหรู งานศิลปะ และประสบการณ์เดินทาง แปลความได้ว่า จุดแข็งของไทยในสายตาตลาดโลกไม่ใช่เพียง “ความสนุก” แต่คือความหลากหลายของประสบการณ์ที่สื่อสารได้ทั้งความเป็นท้องถิ่น ความร่วมสมัย และคุณภาพของบริการในประเทศเดียวกัน

สำหรับผู้ประกอบการไทย มีความหมายมากกว่าความภาคภูมิใจ เพราะมันเป็นเครื่องมือทางการตลาดที่ทรงพลังในช่วงก่อนสงกรานต์ แต่ความจริงอีกด้านก็คือ การได้รับความสนใจระดับโลกไม่ได้แปลว่าเม็ดเงินจะไหลเข้าพื้นที่อย่างอัตโนมัติ หากระบบขนส่งไม่คล่อง ราคาตั๋วเครื่องบินสูงเกินไป หรือผู้เดินทางรู้สึกว่าความคุ้มค่าลดลง ความนิยมในเชิงภาพลักษณ์ก็อาจกลายเป็นเพียงกระแสสั้น ๆ มากกว่าจะเป็นรายได้จริงของท้องถิ่น และนั่นคือเหตุผลที่การท่องเที่ยวปีนี้ต้องถูกอ่านควบคู่กับต้นทุนการเดินทางและความเสี่ยงเศรษฐกิจระหว่างประเทศเสมอ

สงกรานต์กลับมาเป็นสินทรัพย์เชิงวัฒนธรรมระดับโลก

จุดเด่นที่ทำให้ไทยขึ้นอันดับ 1 ในการจัดอันดับเดือนเมษายน ไม่ได้อยู่ที่สภาพอากาศหรือราคาถูกอย่างเดียว แต่คือ “สงกรานต์” ในฐานะเทศกาลที่ผสมทั้งความสนุก ความเชื่อ และความหมายทางวัฒนธรรมเข้าด้วยกัน Big 7 Travel อธิบายภาพของสงกรานต์ว่าเป็นเทศกาลปีใหม่ไทยที่ทั่วโลกรู้จักในฐานะงานเล่นน้ำครั้งใหญ่ที่สุดในโลก แต่ยังมีรากฐานเรื่องการชำระล้าง การเริ่มต้นใหม่ และการแสดงความเคารพต่อผู้ใหญ่ ซึ่งทำให้สงกรานต์มีมิติทางวัฒนธรรมลึกกว่างานเทศกาลสาดน้ำทั่วไป และนี่คือจุดที่ประเทศไทยได้เปรียบ เพราะประเทศอื่นอาจมีเทศกาลสนุก แต่ไม่ใช่ทุกประเทศจะมีเทศกาลที่ทั้ง “เล่นได้” และ “เล่าเรื่องได้” ในเวทีโลกพร้อมกัน

ในเชิงนโยบาย ภาครัฐไทยเองก็รับรู้ศักยภาพนี้อย่างชัดเจน ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา นางสาวนัทรียา ทวีวงศ์ เปิดเผยเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2569 ว่า อินไซต์จาก Trip.com ซึ่งรวบรวมพฤติกรรมการเดินทางของผู้ใช้กว่า 217 ล้านคนทั่วโลก ยืนยันว่าไทยยังเป็นผู้นำด้านการท่องเที่ยวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นจุดหมายที่ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องในระดับโลก เธอมองว่าตัวเลขเหล่านี้เป็นพลังขับเคลื่อนสำคัญ และเป็นโอกาสในการต่อยอดผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวไทยให้ตอบโจทย์นักเดินทางที่แสวงหาคุณภาพและเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากขึ้น

หากอ่านระหว่างบรรทัด จะเห็นว่าไทยกำลังอยู่ในจังหวะที่โลกมองเราในฐานะ “แหล่งประสบการณ์” มากกว่าจุดหมายราคาประหยัดเพียงอย่างเดียว และนี่คือการเปลี่ยนฐานความได้เปรียบที่สำคัญมาก เพราะเมื่อการแข่งขันด้านราคาในตลาดท่องเที่ยวสูงขึ้น ประเทศที่ขายเพียงความถูกย่อมเปราะบางกว่าประเทศที่ขายเรื่องเล่าและประสบการณ์ได้แข็งแรงกว่า สงกรานต์จึงไม่ใช่แค่เทศกาล หากกำลังกลายเป็น soft power เชิงเศรษฐกิจที่สามารถแปลงเป็นรายได้ การพักค้างคืน การเดินทางต่อเนื่อง และการใช้จ่ายในเมืองต่าง ๆ ได้ หากท้องถิ่นออกแบบกิจกรรมให้ตอบตลาดได้ดีพอ

เชียงแสนกำลังสร้างเวทีของตัวเองในชื่อ “มหาสงกรานต์ สามแผ่นดิน”

ท่ามกลางกระแสหลักที่กรุงเทพฯ และเชียงใหม่มักเป็นภาพจำของสงกรานต์ เมืองชายแดนอย่างเชียงแสนกำลังพยายามสร้างภาษาของตัวเองขึ้นมาใหม่ผ่านแนวคิด “มหาสงกรานต์ สามแผ่นดิน เดินได้ทั้งเมืองเชียงแสน” ซึ่งกำหนดจัดระหว่างวันที่ 13 ถึง 18 เมษายน 2569 รายละเอียดกิจกรรมที่ถูกเผยแพร่ผ่านสื่อท้องถิ่นและช่องทางประชาสัมพันธ์ในพื้นที่ ระบุถึงไฮไลต์หลายจุด ทั้งเวทีสามเหลี่ยมทองคำ อุโมงค์น้ำ หอคอยน้ำ การแข่งขันเรือพาย การคืนชีวิตให้เมืองเก่าด้วยแสงสี และขบวนแห่สามแผ่นดินที่เชื่อมจินตภาพของไทย ลาว และเมียนมาเข้าด้วยกันในเมืองเดียว

จุดที่น่าสนใจอย่างยิ่งคือ แนวคิด “เดินได้ทั้งเมืองเชียงแสน” เพราะนี่ไม่ใช่เพียงสโลแกนเพื่อโปรโมตงาน แต่สะท้อนวิธีคิดเรื่องการฟื้นเมืองเก่าริมโขงผ่านกิจกรรมเทศกาล หากทำได้จริง เชียงแสนจะไม่ได้ขายเพียงความสนุกของการเล่นน้ำ แต่ขายประสบการณ์การเดินเมืองโบราณ การชมแม่น้ำโขง การสัมผัสชายแดนสามวัฒนธรรม และการมีส่วนร่วมกับพื้นที่สาธารณะของเมืองอย่างเต็มรูปแบบ กล่าวอีกแบบคือ งานนี้มีศักยภาพจะยกระดับจาก “เทศกาลเล่นน้ำ” ไปสู่ “เทศกาลเมือง” ซึ่งมีความหมายทางเศรษฐกิจมากกว่า เพราะผู้มาเยือนมีแนวโน้มใช้เวลากับร้านค้า ชุมชน ตลาด และบริการในเมืองนานขึ้น

สำหรับเชียงราย นี่คือการทดลองครั้งสำคัญมาก เพราะหากเชียงแสนทำให้เทศกาลสงกรานต์มีมูลค่าทางการท่องเที่ยวได้จริง จังหวัดจะมีจุดขายที่ต่างจากเชียงใหม่อย่างชัดเจน เชียงใหม่มีแบรนด์เมืองใหญ่ มีสนามบิน และมีชื่อเสียงด้านเทศกาลยาวนาน แต่เชียงแสนมีสิ่งที่เชียงใหม่ไม่มี คือภูมิศาสตร์ของลุ่มน้ำโขง เมืองเก่าชายแดน และภาพของสามแผ่นดินซึ่งสื่อสารได้ทั้งเรื่องวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และการเชื่อมโยงภูมิภาค หากบริหารจัดการดี เมืองนี้อาจกลายเป็นกรณีศึกษาว่า เมืองรองสามารถใช้เทศกาลเดียวกันสร้างมูลค่าในแบบที่ไม่ต้องเดินตามรอยเมืองหลักก็ได้

อินไซต์ Trip.com บอกว่าไทยยังแข็ง แต่พฤติกรรมนักท่องเที่ยวเปลี่ยนเร็ว

ข้อมูลอินไซต์ “2026 Trip.Best Thailand Unpacked” ที่กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาและสื่อธุรกิจหลายแห่งนำเสนอ มีสาระสำคัญหลายจุดที่ควรจับตา ข้อมูลจากผู้ใช้กว่า 217 ล้านคนบนแพลตฟอร์มระบุว่า ไทยยังเป็นผู้นำด้านการท่องเที่ยวในอาเซียน โดยครองสัดส่วน 33 เปอร์เซ็นต์ในหมวด Global 100 Must-Visit Destination ของภูมิภาค ครอง 57 เปอร์เซ็นต์ในหมวดจุดหมายสำหรับครอบครัว 50 เปอร์เซ็นต์ในหมวดชายหาดและเกาะ 41 เปอร์เซ็นต์ในหมวดกิจกรรมแนะนำ และ 36 เปอร์เซ็นต์ในหมวดอาหารและร้านอาหารยอดเยี่ยม ขณะเดียวกัน ยอดการจองทริปมายังไทยในปี 2568 เพิ่มขึ้น 24 เปอร์เซ็นต์บนแพลตฟอร์มเดียวกัน

แต่อินไซต์ที่น่าคิดไม่แพ้กันคือพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวไทยเอง ซึ่งเพิ่มการจองทริปต่างประเทศกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ในปี 2569 โดยจีน ญี่ปุ่น และเวียดนามเป็นจุดหมายหลัก และที่โดดเด่นมากคือ ลาวกลายเป็นประเทศที่คนไทยจองทริปเพิ่มขึ้นถึง 5,262 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับปีก่อน โดยมีการเชื่อมต่อจากรถไฟลาว–จีนเป็นแรงหนุนสำคัญ ข้อมูลนี้บอกเราสองเรื่องพร้อมกัน เรื่องแรกคือ คนไทยกำลังเดินทางออกนอกประเทศมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ และเรื่องที่สองคือ ประเทศเพื่อนบ้านกำลังเปลี่ยนจาก “ทางผ่าน” เป็น “จุดหมาย” ในสายตาคนไทยแล้ว

สำหรับเชียงรายและเชียงแสน ตัวเลขการจองลาวที่พุ่งขึ้นขนาดนี้ควรถูกอ่านอย่างจริงจัง เพราะมันหมายความว่าเมืองชายแดนไทยกำลังเผชิญทั้งโอกาสและการแข่งขันในเวลาเดียวกัน โอกาสคือการเป็นประตูผ่านของนักเดินทางข้ามแดน ขณะที่การแข่งขันคือหากฝั่งลาวมีจุดขายใหม่ มีโครงสร้างพื้นฐานดีขึ้น และเดินเกมเร็วกว่า นักท่องเที่ยวไทยอาจใช้เชียงรายเป็นเพียงทางผ่านไปยังลาว มากกว่าจะหยุดพักใช้จ่ายในเชียงรายเองนานพอ ดังนั้น การจัดงานสงกรานต์เชียงแสนปีนี้จึงไม่ใช่เพียงการจัดเทศกาล หากเป็นการช่วงชิง “เวลาอยู่ในพื้นที่” ของนักท่องเที่ยวจากกระแสข้ามพรมแดนที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วด้วย

นักท่องเที่ยวยุคใหม่ไม่ได้มองแค่ราคาถูก แต่ต้องการคุณภาพและเอกลักษณ์

อีกสัญญาณที่สำคัญจาก Trip.com คือ นักเดินทางไทยและต่างชาติให้ความสำคัญกับประสบการณ์ที่มีคุณภาพมากขึ้น โดย 75 เปอร์เซ็นต์ของผู้ใช้ชาวไทยให้ความสำคัญกับโรงแรมที่มีธีมเฉพาะทาง และรายละเอียดที่พักที่ถูกมองหามากที่สุด ได้แก่ วิวธรรมชาติ 29.1 เปอร์เซ็นต์ โรงแรม 4 ดาวที่ผ่านการคัดสรร 27.1 เปอร์เซ็นต์ และโรงแรมระดับลักชัวรี 18.2 เปอร์เซ็นต์ ข้อมูลชุดนี้สะท้อนว่าตลาดไม่ได้แข่งขันกันด้วยจำนวนห้องพักหรือจำนวนสถานที่เที่ยวเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่กำลังแข่งกันที่ “คุณภาพของประสบการณ์” และ “ความรู้สึกเฉพาะตัว” ที่นักเดินทางจะได้รับจากการเดินทางแต่ละครั้ง

นี่คือจุดที่เชียงรายมีศักยภาพไม่น้อย หากมองเกมให้ถูก เพราะจังหวัดมีทั้งธรรมชาติ วัฒนธรรม เมืองเก่า ชายแดน และเรื่องเล่าที่แตกต่างจากเมืองท่องเที่ยวหลัก การจะชนะในเกมใหม่นี้จึงไม่จำเป็นต้องแข่งด้วยขนาดหรือจำนวนผู้มาเยือนเพียงอย่างเดียว แต่ต้องแข่งด้วยคุณภาพและความชัดเจนของภาพจำ หากเชียงแสนสามารถแปลงแนวคิดสามแผ่นดินให้กลายเป็นประสบการณ์จริงที่เดินได้ กินได้ ถ่ายภาพได้ เรียนรู้ได้ และพักค้างได้ เมืองนี้จะตอบโจทย์นักท่องเที่ยวยุคใหม่ได้ดีกว่าแค่การจัดงานใหญ่แล้วปล่อยให้คนเข้ามาเล่นน้ำเพียงไม่กี่ชั่วโมง

แต่พายุจากภายนอกกำลังทำให้การเดินทางแพงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

ในขณะที่ความต้องการเดินทางกำลังฟื้นและไทยกำลังได้รับการมองเห็นอย่างมากจากตลาดโลก ภาคการท่องเที่ยวกลับต้องเผชิญแรงกดดันจากปัจจัยภายนอกที่ควบคุมไม่ได้ โดยเฉพาะสถานการณ์ตึงเครียดและการสู้รบในตะวันออกกลางที่เริ่มส่งผลโดยตรงต่อการบินระยะไกล นายชัย อรุณานนท์ชัย ประธานสภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย เปิดเผยว่า การปิดน่านฟ้าในบางพื้นที่ทำให้หลายสายการบินต้องเปลี่ยนเส้นทางหรือยกเลิกเที่ยวบินบางส่วน ส่งผลให้ต้นทุนเดินทางเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และตั๋วในบางเส้นทางระยะไกลโดยเฉพาะยุโรป–ไทย ปรับขึ้นเกือบ 100 เปอร์เซ็นต์

ผลกระทบที่ตามมาจึงไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะตลาดยุโรปและตะวันออกกลางเป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวระยะไกลที่มีการใช้จ่ายต่อหัวสูง สทท.ประเมินว่า หากสถานการณ์ยืดเยื้อไปตลอดเดือนมีนาคม ไทยอาจสูญเสียนักท่องเที่ยวต่างชาติไม่น้อยกว่า 300,000 คน และอาจทำให้รายได้ท่องเที่ยวหายไปราว 300,000 ล้านบาท นอกจากนี้ การคาดการณ์ของภาคเอกชนยังมองว่า จำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติทั้งปี 2569 อาจอยู่ราว 33 ล้านคน ต่ำกว่าเป้าหมายของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยที่ตั้งไว้ 36.7 ล้านคน

ในแง่ดีเรื่องไทยติดอันดับโลกจึงไม่ได้หมายความว่าผู้ประกอบการจะสบายใจได้ เพราะแรงหนุนด้านภาพลักษณ์อาจถูกหักล้างบางส่วนด้วยต้นทุนเดินทางที่สูงขึ้นอย่างฉับพลัน โดยเฉพาะจุดหมายที่ต้องพึ่งพาตลาดต่างชาติระยะไกลมากเป็นพิเศษ เมืองรองหลายแห่งจึงต้องรีบปรับกลยุทธ์ไปหาตลาดใกล้มากขึ้น เช่น อินเดีย มาเลเซีย สิงคโปร์ ญี่ปุ่น และออสเตรเลีย ตามข้อเสนอของผู้ประกอบการท่องเที่ยว เพื่อชดเชยตลาดที่อ่อนไหวต่อค่าตั๋วเครื่องบินและเส้นทางบินระยะไกล

ปัญหาตั๋วแพงไม่ได้กระทบแค่ยุโรป แต่เริ่มเป็นโจทย์เร่งด่วนของเมืองท่องเที่ยวในประเทศ

ประเด็นค่าตั๋วเครื่องบินแพงไม่ได้อยู่ไกลจากเชียงรายเท่านั้น เพราะจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นเมืองท่องเที่ยวหลักของภาคเหนือ ก็เพิ่งจัดประชุมหารือเรื่องราคาบัตรโดยสารเส้นทางเข้าสู่จังหวัดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2569 โดยมีภาคเอกชนด้านท่องเที่ยวสะท้อนว่าราคาตั๋วที่สูงขึ้นในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวและเทศกาลสำคัญ ส่งผลต่อการตัดสินใจเดินทางของนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติอย่างชัดเจน การประชุมดังกล่าวมีเป้าหมายจะประสานสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทยและสายการบิน เพื่อเพิ่มจำนวนเที่ยวบินและติดตามราคาบัตรโดยสารให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และราคาเพดานที่กำหนด

ความเคลื่อนไหวนี้สำคัญมาก เพราะเชียงใหม่ถือเป็นตัวชี้วัดชั้นดีของภาคเหนือ หากเมืองหลักยังต้องเร่งหารือเรื่องตั๋วแพง เมืองรองอย่างเชียงรายก็ยิ่งต้องคิดล่วงหน้ามากขึ้นว่าจะแก้เกมอย่างไร โดยเฉพาะในช่วงสงกรานต์ซึ่งความต้องการเดินทางเพิ่มสูงอยู่แล้ว เมืองที่พึ่งพาการบินเพียงช่องทางเดียวอาจเจอแรงกดดันมากกว่าเมืองที่มีทางเลือกการเดินทางหลายรูปแบบ ดังนั้น การพัฒนาจังหวัดและเมืองท่องเที่ยวในระยะยาวจึงไม่อาจคิดแยกจากเรื่องโครงสร้างพื้นฐานด้านการเดินทางได้อีกต่อไป

เชียงรายจึงต้องเล่นสองเกมพร้อมกัน คือใช้กระแสโลกและลดความเปราะบางจากต้นทุน

หากมองจากข้อมูลทั้งหมด เชียงรายกำลังอยู่ในตำแหน่งที่น่าสนใจมาก เพราะด้านหนึ่ง จังหวัดมีโอกาสเกาะกระแสการท่องเที่ยวไทยที่กำลังโดดเด่นในเวทีโลก อีกด้านหนึ่ง ก็ต้องเตรียมรับแรงกระแทกจากต้นทุนการเดินทางและการเบนตัวของตลาดนักท่องเที่ยวระยะไกล หากปล่อยให้การแข่งขันวัดกันแค่จำนวนคนเข้าเมือง เชียงรายอาจเสียเปรียบเมืองใหญ่ที่มีสนามบินและเครือข่ายการบินหนาแน่นกว่า แต่ถ้าเล่นเกมด้วย “คุณค่าเฉพาะพื้นที่” เช่น สงกรานต์สามแผ่นดิน เมืองเก่าริมโขง ประสบการณ์ชายแดน และการพักผ่อนคุณภาพ เมืองก็ยังมีทางสร้างความต่างได้อย่างมีนัยสำคัญ

การขยับของโครงการพัฒนาเมืองในเชียงรายและแม่จันจากกรมโยธาธิการและผังเมือง ซึ่งมีมูลค่ารวมกว่า 1,000 ล้านบาทใน 7 โครงการ และครอบคลุมพื้นที่อย่างฮ่องลี่ ป่างิ้ว น้ำพุร้อนโป่งพระบาท และน้ำพุร้อนป่าตึง ยังสะท้อนว่า จังหวัดกำลังพยายามยกระดับพื้นที่ท่องเที่ยวและเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในวงกว้าง ไม่ใช่พึ่งกิจกรรมเทศกาลอย่างเดียว หากทำให้โครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้เชื่อมกับภาพจำการท่องเที่ยวคุณภาพได้จริง เชียงรายก็อาจเปลี่ยนจากเมืองทางผ่านหรือเมืองรอง ไปสู่การเป็น “จุดหมายที่ค้างคืนและกลับมาอีก” ได้มากขึ้นในรอบหลายปีข้างหน้า

สงกรานต์ปีนี้อาจไม่ใช่จำนวนคนเล่นน้ำ แต่คือใครเปลี่ยนกระแสให้เป็นเศรษฐกิจจริงได้ดีกว่า

เมษายน 2569 จึงเป็นมากกว่าฤดูกาลท่องเที่ยวปกติของไทย เพราะเป็นช่วงเวลาที่ประเทศได้รับความสนใจระดับโลกพร้อมกับต้องเผชิญแรงเสี่ยงจากเศรษฐกิจระหว่างประเทศในเวลาเดียวกัน ไทยมีข่าวดีจากเวทีจัดอันดับระดับโลก มีข้อมูลอินไซต์ที่ยืนยันว่ายังเป็น Tourism Hub ของภูมิภาค และมีเทศกาลสงกรานต์ซึ่งเป็นจุดขายระดับสากล แต่ในอีกด้านหนึ่ง ต้นทุนการเดินทางที่สูงขึ้น ความไม่แน่นอนจากตะวันออกกลาง และการแข่งขันแย่งนักท่องเที่ยวระยะใกล้ในภูมิภาค ก็กำลังกดดันผู้ประกอบการให้ต้องปรับตัวอย่างรวดเร็ว

สำหรับเชียงแสนและเชียงราย สงกรานต์สามแผ่นดินปีนี้จึงอาจเป็นบททดสอบที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่ง ว่าเมืองชายแดนจะใช้กระแสความนิยมของประเทศไทยบนเวทีโลก เปลี่ยนเป็นประสบการณ์เฉพาะพื้นที่และรายได้ที่ตกถึงชุมชนได้จริงหรือไม่ หากทำได้ เชียงแสนอาจไม่ได้เป็นเพียงจุดจัดงานเทศกาลอีกแห่งหนึ่งในภาคเหนือ แต่จะกลายเป็นภาพแทนใหม่ของการท่องเที่ยวลุ่มน้ำโขงไทยที่มีอัตลักษณ์ชัด มีมูลค่าทางเศรษฐกิจ และมีอนาคตในตลาดนักเดินทางคุณภาพอย่างแท้จริง