Categories
NEWS UPDATE

มช.-จุฬาฯ ค้นพบ “ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง” ชนิดใหม่ของโลกริมฝั่งโขงเชียงราย หมุดหมายใหม่วิทยาศาสตร์ไทย

ค้นพบ “ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง” ชนิดใหม่ของโลก ริมโขงเชียงราย หมุดหมายใหม่ของวิทยาศาสตร์ไทย และสัญญาณเตือนอนาคตลุ่มน้ำชายแดนเหนือ

เชียงราย, 8 มกราคม 2569 – ท่ามกลางกระแสข่าววิกฤตสิ่งแวดล้อมลุ่มน้ำโขง–ลุ่มน้ำกกที่ถูกจับตามองจากสังคมไทยอย่างต่อเนื่อง ประเด็นการปนเปื้อนโลหะหนักและผลกระทบต่อความมั่นคงทางอาหารกำลังสร้างความกังวลในหลายจังหวัดชายแดนเหนือ ทว่าล่าสุด จังหวัดเชียงรายได้จารึกอีกหน้าหนึ่งของประวัติศาสตร์เชิงบวก เมื่อทีมนักวิจัยไทยสามารถค้นพบ “ไส้เดือนชนิดใหม่ของโลก” บริเวณริมแม่น้ำโขง อำเภอเวียงแก่น และได้รับ “นามพระราชทาน” อันทรงคุณค่าในพระนามของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

การค้นพบ “ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง” ไม่เพียงสะท้อนศักยภาพทางวิชาการของมหาวิทยาลัยไทยอย่างมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (มช.) และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หากยังเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าพื้นที่ชายแดนลุ่มน้ำโขงในจังหวัดเชียงรายยังคงเป็น “ขุมทรัพย์ความหลากหลายทางชีวภาพ” ที่ควรค่าแก่การปกป้องอย่างจริงจัง ในขณะที่ระบบนิเวศก็กำลังเผชิญแรงกดดันจากการพัฒนาและมลพิษรอบด้าน

จากริมโขงเวียงแก่นสู่เวทีวิทยาศาสตร์โลก รายละเอียดการค้นพบ

ข้อมูลจากศูนย์สื่อสารองค์กรและนักศึกษาเก่าสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ระบุว่า เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2569 คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ นำโดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ณัฐวดี นันตรัตน์ ภาควิชาชีววิทยา พร้อมทีมวิจัยจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเครือข่าย ได้ประกาศความสำเร็จในการค้นพบ “ไส้เดือนชนิดใหม่ของโลก” จากการลงพื้นที่ศึกษาในเขตลุ่มน้ำโขง บริเวณอำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย

ไส้เดือนชนิดนี้ได้รับการกำหนดชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Amynthas sirindhornae และได้รับพระราชทานชื่อสามัญว่า ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง” ซึ่งไม่เพียงเป็นเกียรติสูงสุดในวงการอนุกรมวิธานเท่านั้น หากยังเชื่อมโยงกับพระราชกรณียกิจด้านการศึกษาและการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ อย่างลึกซึ้ง

การศึกษาวิจัยไส้เดือนชนิดนี้ใช้กระบวนการ “อนุกรมวิธานร่วมกับการวิเคราะห์พันธุกรรม” เพื่อยืนยันว่าเป็น สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ของโลก (New Species) อย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงชนิดแปรหรือสายพันธุ์ย่อยของไส้เดือนที่มีการรายงานมาก่อนหน้า ผลการวิเคราะห์ดังกล่าวไม่เพียงเพิ่มจำนวนชนิดพันธุ์ที่มีการบันทึกในฐานข้อมูลโลก แต่ยังสะท้อนว่าระบบนิเวศริมน้ำโขงของเชียงรายยังมีความสมบูรณ์ในเชิงชีวภาพในระดับที่นักวิทยาศาสตร์เองก็ยังสำรวจไม่หมด

ในเชิงนิเวศวิทยา ไส้เดือนถือเป็น “วิศวกรดิน” (Ecosystem Engineer) ตัวสำคัญ มีบทบาทในการย่อยสลายอินทรียวัตถุ ฟื้นฟูโครงสร้างดิน เพิ่มช่องอากาศและการซึมผ่านของน้ำในดิน และช่วยหมุนเวียนธาตุอาหาร หากในดินยังมีไส้เดือนสายพันธุ์เฉพาะถิ่นที่อ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงคุณภาพสิ่งแวดล้อมยังคงดำรงอยู่ นั่นหมายความว่าพื้นที่ดังกล่าวยังมีศักยภาพด้านความสมบูรณ์ของระบบนิเวศในระดับที่ต้องให้ความสำคัญ

“43 สิ่งมีชีวิตใหม่ของโลก” บริบทระดับชาติที่ไส้เดือนเทพรัตน์ฯ เป็นส่วนหนึ่ง

การค้นพบไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขงไม่ได้เกิดขึ้นอย่างโดดเดี่ยว หากเป็นส่วนหนึ่งของผลงานวิจัยชุดใหญ่ที่ถูกนำเสนอในงาน Chula the Impact ครั้งที่ 36 หัวข้อ “43 สิ่งมีชีวิตใหม่ของโลก” จัดขึ้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2568 ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยศูนย์สื่อสารองค์กร จุฬาฯ ร่วมกับคณะวิทยาศาสตร์และภาคีเครือข่ายนักวิจัยด้านอนุกรมวิธานและความหลากหลายทางชีวภาพ

ในงานดังกล่าว มีการแถลงข่าวการค้นพบ สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ของโลกจำนวน 43 ชนิด ที่ค้นพบในประเทศไทย และ “ทั้งหมด” ได้รับพระราชทานชื่อวิทยาศาสตร์ภายใต้พระนามของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เนื่องในโอกาสเฉลิมพระชนมายุ 70 พรรษา พุทธศักราช 2568 ถือเป็นเหตุการณ์สำคัญเชิงประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์และเชิงสัญลักษณ์ทางสังคมของไทย

ในบรรดา 43 ชนิด มีการแบ่งประเภทอย่างชัดเจน ได้แก่

  • สกุลใหม่ของโลก 2 สกุล
    • สกุลผีเสื้อกลางคืนเทพรัตน์
    • สกุลเห็ดก้อนอำพันเจ้าฟ้า
  • พืชชนิดใหม่ของโลก 3 ชนิด
    • กระเจียวชมพูสิรินธร
    • ต่างหูสิรินธร
    • ฮ่อมสิรินธร
  • สัตว์ชนิดใหม่ของโลก 33 ชนิด (ที่โดดเด่น เช่น)
    • ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง
    • ไส้เดือนริมโขงบึงกาฬ
    • ไส้เดือนภักดีแม่น้ำโขง
    • กุ้งเทพรัตน์
    • แมลงปอเข็มท้องยาวเทพรัตน์
    • มดตะนอยเทพรัตน์
    • กิ้งกือมังกรสิรินธร
    • กบเขาหินทรายเจ้าฟ้า
  • เห็ดและยีสต์ชนิดใหม่ของโลก 5 ชนิด
    • ยีสต์เจ้าฟ้าหญิง
    • ยีสต์สิรินธร
    • ยีสต์น้ำหวานดอกตาลโตนดเจ้าฟ้าหญิง
    • ยีสต์น้ำหวานดอกตาลโตนดสิรินธร
    • เห็ดโกงกางจิ๋วสิรินธร

จากภาพรวมดังกล่าว ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขงจึงไม่ได้เป็นเพียง “ชนิดใหม่ของโลก” หนึ่งในหลายสิบชนิด แต่เป็นส่วนหนึ่งของ “ชุดข้อมูลความหลากหลายทางชีวภาพ” ที่มีนัยสำคัญทั้งในเชิงวิทยาศาสตร์ เชิงสังคม และเชิงสัญลักษณ์ต่อสถาบันหลักของชาติ

ไส้เดือนเล็ก ๆ กับคำถามใหญ่เรื่องอนาคตลุ่มน้ำโขง–เชียงราย

แม้การค้นพบนี้จะถูกนำเสนอในเชิงความสำเร็จด้านวิทยาศาสตร์เป็นหลัก แต่เมื่อมองผ่านบริบทจังหวัดเชียงรายและลุ่มน้ำโขง คำถามที่ตามมาคือ “เราจะรักษาระบบนิเวศที่เปราะบางและมีคุณค่าชุดนี้ไว้ได้อย่างไร”

พื้นที่อำเภอเวียงแก่นตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง เป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์ชายแดนที่เชื่อมโยงเศรษฐกิจ การค้า การคมนาคม และวิถีชีวิตของชุมชนมาอย่างยาวนาน ดินริมตลิ่งที่เป็นพื้นที่เกษตร พื้นที่ป่า และพื้นที่ชุมชน คือแหล่งอาศัยของสิ่งมีชีวิตจำนวนมาก ตั้งแต่จุลินทรีย์ ไส้เดือน แมลง ไปจนถึงพืชและสัตว์ขนาดใหญ่

ในเชิงนิเวศ ไส้เดือนสามารถทำหน้าที่เป็น “ดัชนีชี้วัดคุณภาพดิน” ได้อย่างมีนัยสำคัญ หากพื้นที่ใดเริ่มมีมลพิษจากสารเคมีทางการเกษตร โลหะหนัก หรือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างดินอย่างรุนแรง จำนวนและความหลากหลายของไส้เดือนมักลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งจะส่งผลต่อความอุดมสมบูรณ์ของดินและความมั่นคงทางอาหารในระยะยาว

การค้นพบไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขงในพื้นที่เวียงแก่น จึงเป็น “หลักฐานทางวิทยาศาสตร์” ว่าพื้นที่ริมน้ำโขงของเชียงรายยังมีความสำคัญเชิงความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยิ่ง ในขณะเดียวกันก็เป็น “เครื่องเตือนใจ” ว่า หากการปนเปื้อนสารพิษในลุ่มน้ำโขง–ลุ่มน้ำกก–ลุ่มน้ำสาขาอื่น ๆ รุนแรงขึ้นโดยไม่มีมาตรการรองรับ สิ่งมีชีวิตหายากอย่างไส้เดือนชนิดนี้อาจตกอยู่ในความเสี่ยงโดยตรง

ความร่วมมือวิชาการไทย จากห้องปฏิบัติการสู่การอนุรักษ์เชิงพื้นที่

ผลงานครั้งนี้สะท้อนภาพของ “เครือข่ายวิจัยไทย” ที่ทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ในฐานะสถาบันอุดมศึกษาหลักด้านชีววิทยาและความหลากหลายทางชีวภาพของภาคเหนือ ผนึกกำลังกับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งเป็นแกนกลางด้านงานอนุกรมวิธานระดับประเทศ

การใช้เครื่องมือทางพันธุกรรมควบคู่กับการสำรวจภาคสนาม ทำให้การจำแนกชนิดพันธุ์มีความแม่นยำมากขึ้น ลดความคลาดเคลื่อนจากลักษณะภายนอกที่อาจใกล้เคียงกัน แต่มีความแตกต่างในระดับยีนอย่างมีนัยสำคัญ แนวโน้มเช่นนี้กำลังกลายเป็นมาตรฐานใหม่ของงานด้านอนุกรมวิธานและอนุรักษ์ในศตวรรษที่ 21

ในอีกด้านหนึ่ง การเผยแพร่ข้อมูลผ่านงาน Chula the Impact ไม่เพียงทำให้สาธารณชนได้เห็น “หน้าตา” ของสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่เหล่านี้ แต่ยังยกระดับการรับรู้สาธารณะต่อประเด็นความหลากหลายทางชีวภาพ ซึ่งมักจะถูกกลบด้วยข่าวการพัฒนาโครงการขนาดใหญ่หรือปัญหาสิ่งแวดล้อมเฉพาะหน้า

ความสำเร็จของโครงการนี้จึงไม่ใช่เพียง “งานวิจัยบนกระดาษ” แต่เป็นฐานข้อมูลและเครื่องมือสำหรับการกำหนดนโยบายอนุรักษ์ในระดับพื้นที่และระดับลุ่มน้ำต่อไป โดยเฉพาะในพื้นที่เปราะบางอย่างชายแดนภาคเหนือ ซึ่งอยู่ท่ามกลางทั้งโอกาสการพัฒนาและความเสี่ยงด้านมลพิษในเวลาเดียวกัน

เชียงรายในฐานะ “ห้องทดลองธรรมชาติ” เมืองสะอาด เมืองปลอดภัย เริ่มต้นที่ดินและดินแดน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จังหวัดเชียงรายถูกพูดถึงบนเวทีสาธารณะทั้งในมิติการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การกีฬาเชิงนานาชาติ และการเป็นจุดเชื่อมเศรษฐกิจในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง ขณะเดียวกัน ก็นำเสนอวิสัยทัศน์เรื่อง “เชียงรายเมืองสะอาดและปลอดภัย” ในหลายเวทีนโยบาย

การค้นพบไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง ทำให้วิสัยทัศน์ดังกล่าวมี “มิติทางวิทยาศาสตร์” ที่จับต้องได้มากขึ้น เพราะสะท้อนว่า เชียงรายไม่ได้เป็นเพียงทางผ่านหรือพื้นที่ชายแดน แต่เป็น “ห้องทดลองธรรมชาติ” ที่มีทรัพยากรชีวภาพอันละเอียดอ่อนอยู่ในดิน ใต้น้ำ และในป่า

หากสามารถใช้ข้อมูลเชิงวิทยาศาสตร์ เช่น การกระจายของไส้เดือนชนิดนี้ และชนิดอื่น ๆ ในลุ่มน้ำโขง เป็นตัวชี้วัดประกอบกับข้อมูลมลพิษในดิน–น้ำ ก็จะช่วยให้จังหวัดและหน่วยงานกลางสามารถออกแบบมาตรการป้องกันและฟื้นฟูได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น เช่น

  • การระบุ “โซนอนุรักษ์ดินและตลิ่งแม่น้ำ” ที่มีความสำคัญเชิงพันธุกรรม
  • การติดตามผลกระทบจากมลพิษหรือโครงการพัฒนา ผ่านการเปลี่ยนแปลงของประชากรไส้เดือนและสัตว์หน้าดินอื่น ๆ
  • การใช้สิ่งมีชีวิตบางชนิดเป็น “ตัวชี้วัดมลพิษ” (Bioindicator) ในการเฝ้าระวังเชิงรุก

ทั้งหมดนี้สอดคล้องกับทิศทางที่ระบุไว้ในข้อมูลเบื้องต้นว่า ความสำเร็จในการค้นพบไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง จะถูกต่อยอดสู่การศึกษาบทบาทของไส้เดือนชนิดนี้ใน “การบำบัดดิน” หรือ “การเป็นตัวชี้วัดมลพิษ” ในพื้นที่ลุ่มน้ำโขงให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ซึ่งหากดำเนินการอย่างจริงจัง จะช่วยหนุนเสริมเป้าหมาย “เชียงรายเมืองสะอาดและปลอดภัย” จากระดับนโยบายสู่การปฏิบัติในพื้นที่

จากชื่อวิทยาศาสตร์สู่ความภาคภูมิใจร่วมกันของสังคมไทย

นอกจากความสำคัญเชิงนิเวศและเชิงวิทยาศาสตร์แล้ว “นามพระราชทาน” Amynthas sirindhornae หรือไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง ยังมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่ลึกซึ้งต่อสังคมไทย

การที่สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ของโลก 43 ชนิด ซึ่งรวมถึงไส้เดือนจากริมน้ำโขงเชียงราย ได้รับพระราชทานชื่อวิทยาศาสตร์ภายใต้พระนามของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เนื่องในโอกาสเฉลิมพระชนมายุ 70 พรรษา ไม่เพียงสะท้อนถึงพระมหากรุณาธิคุณเท่านั้น หากยังทำให้ “งานวิจัย” ซึ่งมักถูกมองว่าอยู่ไกลจากชีวิตประจำวันของประชาชน กลับเข้าใกล้หัวใจของสังคมมากยิ่งขึ้น

ในอีกมุมหนึ่ง การค้นพบนี้ยังช่วยย้ำว่า ประเทศไทยยังมี “ทุนทางธรรมชาติ” ที่ซ่อนอยู่ในผืนดิน ผืนน้ำ และผืนป่า อีกมากมาย ซึ่งหากได้รับการสำรวจ ศึกษา และดูแลอย่างเหมาะสม ก็จะกลายเป็นทั้งฐานความรู้ ฐานเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และฐานความภาคภูมิใจร่วมกันของคนไทยทั้งประเทศ

สำหรับชุมชนริมน้ำโขงอย่างเวียงแก่น การที่พื้นที่ของตนถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลวิทยาศาสตร์ระดับโลกในฐานะแหล่งค้นพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ ยิ่งช่วยเพิ่ม “น้ำหนักเชิงเหตุผล” ให้แก่ข้อเรียกร้องด้านการอนุรักษ์ลุ่มน้ำและการจัดการมลพิษอย่างยั่งยืนในอนาคต

ไส้เดือนตัวเล็กกับคำถามใหญ่ของลุ่มน้ำโขง

ในวันที่ข่าวคราวเกี่ยวกับมลพิษในแม่น้ำลุ่มน้ำโขง ลุ่มน้ำกก และลุ่มน้ำสาละวิน ถูกหยิบยกขึ้นมาวิพากษ์อย่างต่อเนื่อง การค้นพบ “ไส้เดือนเทพรัตน์แม่น้ำโขง” จากดินริมฝั่งโขงที่เวียงแก่น จังหวัดเชียงราย ได้ส่งสัญญาณเชิงบวกให้สังคมไทยได้ทบทวนว่า ท่ามกลางวิกฤต เรายังมี “โอกาส” ในการฟื้นฟู ปกป้อง และต่อยอดองค์ความรู้เกี่ยวกับทรัพยากรธรรมชาติของเราเอง

ไส้เดือนตัวเล็ก ๆ ที่ถูกบันทึกชื่อในภาษาวิทยาศาสตร์และได้รับพระราชทานนาม อาจไม่ได้เป็นข่าวใหญ่ในเชิงเศรษฐกิจหรือการเมืองในวันนี้ แต่ในระยะยาว การมีข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ คืออาวุธสำคัญในการปกป้องความมั่นคงทางอาหาร ระบบนิเวศ และคุณภาพชีวิตของผู้คนทั้งลุ่มน้ำโขงและจังหวัดเชียงราย

สำหรับนักวิจัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาคีเครือข่าย ความสำเร็จในครั้งนี้ยืนยันว่า การทำงานอย่างต่อเนื่องในภาคสนามและห้องปฏิบัติการ สามารถผลักดันให้งานวิจัยของไทยยืนอยู่แถวหน้าบนเวทีโลกได้อย่างสง่างาม
สำหรับเชียงราย การค้นพบนี้ตอกย้ำว่าจังหวัดเล็ก ๆ ริมชายแดน ไม่ได้มีเพียงบทบาทด้านการค้าและการท่องเที่ยว หากยังเป็น “พื้นที่สำคัญของวิทยาศาสตร์โลก” ที่บอกเล่าเรื่องราวของดิน น้ำ ป่า และชีวิตเล็ก ๆ ใต้ผิวดินที่เชื่อมโยงกับอนาคตของผู้คนทั้งลุ่มน้ำ

คำถามที่เหลืออยู่จึงไม่ใช่เพียงว่า เราค้นพบสิ่งมีชีวิตใหม่ได้อีกกี่ชนิด แต่คือ “เราจะดูแลสิ่งมีชีวิตที่ค้นพบแล้ว และระบบนิเวศที่โอบอุ้มพวกมันอย่างไร” เพื่อให้ลุ่มน้ำโขง–เชียงรายยังคงเป็นบ้านของทั้งมนุษย์และสรรพชีวิตอย่างสมดุลต่อไป

สำนักข่าวนครเชียงรายนิวส์

เครดิตภาพและข้อมูลจาก :

  • ศูนย์สื่อสารองค์กรและนักศึกษาเก่าสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
  • คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
  • จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • รายงานสรุปรายชื่อสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ของโลกจำนวน 43 ชนิด
 
NAKORN CHIANG RAI NEWS TEAM
กองบรรณาธิการ นครเชียงรายนิวส์ – Nakorn Chiang Rai News
MOST POPULAR
FOLLOW ME
Categories
AROUND CHIANG RAI CULTURE

“ไหลเรือไฟ 12 ราศี” สว่างไสวริมโขง อบจ.เชียงรายอัดงบ 3.5 แสนหนุนงานวัฒนธรรม

ไหลเรือไฟ 12 ราศี” สว่างไสวริมโขง อบจ.เชียงรายอัดงบหนุน 3.5 แสน สืบสานมรดกวัฒนธรรมเชียงแสน–เชื่อมสองฝั่งลาว–ไทย ขับเคลื่อนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมทั้งปี

เชียงราย, 8 ตุลาคม 2568 — ยามค่ำหลังออกพรรษา 1 วัน ลมแม่น้ำโขงพัดเอื่อยพาแสงไฟระยิบจากชุมชนบ้านสบคำ อำเภอเชียงแสน สะท้อนผิวน้ำเป็นริ้ว ยาวไปจนสุดสายตา “ไหลเรือไฟ 12 ราศี” ครั้งที่ 27 เปิดฉากขึ้นท่ามกลางเสียงสวดเบา ๆ ของคณะสงฆ์ เสียงซุ่มซ่ามของช่างไม้ที่เพิ่งยกโครงเรือไฟขึ้นค้ำยัน และเสียงผู้เฒ่าผู้แก่เล่าขานความหลังให้เด็ก ๆ ฟัง นี่ไม่ใช่เพียงเทศกาล แต่คือการประกาศว่า วัฒนธรรมลุ่มน้ำโขงยังเต้นเป็นชีพจรของเชียงแสน และปีนี้ องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย (อบจ.) ใส่คันเร่งเพิ่ม—อัดงบสนับสนุน 350,000 บาท ขยายงานให้เข้มแข็งขึ้น ตอกย้ำแนวทาง “เที่ยวได้ทุกสไตล์ เที่ยวเชียงรายได้ทั้งปีมีดีทุกอำเภอ”

พิธีเปิดจัด ณ ลานกิจกรรมริมฝั่งโขง บ้านสบคำ ตำบลเวียง โดยมี นางอทิตาธร วันไชยธนวงศ์ นายก อบจ.เชียงราย (นายกนก) เป็นประธานฝ่ายฆราวาส และ พระราชวชิรคณี เจ้าคณะจังหวัดเชียงราย–เจ้าอาวาสวัดพระธาตุผาเงา เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ พร้อมหัวหน้าส่วนราชการ ผู้นำท้องถิ่น และประชาชนร่วมงานคับคั่ง ภาพของโคมไฟที่ขึงเรียงเป็นแนวเหนือระเบียงโขง รูปทรงเรือไฟที่ถักสานด้วยไม้ไผ่และกระดาษสา กับลวดลาย “12 ราศี” อันเป็นเอกลักษณ์ ล้วนสื่อความหมายถึงการ บูชาพระพุทธเจ้า พระแม่คงคา และ ขอบคุณธรรมชาติ ผู้หล่อเลี้ยงผู้คนสองฟากฝั่งมาตลอดชั่วอายุคน

เรื่องเล่าจากสายน้ำ ไฟ แสง และความทรงจำของเชียงแสน

หากจะเล่าประวัติศาสตร์เชียงแสนโดยไม่มีแม่น้ำโขงก็เหมือนเล่านิทานโดยละทิ้งตัวละครเอก เมืองท่าการค้ามาช้านานแห่งนี้รับอิทธิพลวัฒนธรรมจากล้านนาและฝั่งลาวอย่างลึกซึ้ง ไหลเรือไฟ” จึงไม่ใช่กิจกรรมตามฤดูกาล หากเป็นพิธีกรรมที่ชุมชนทำร่วมกัน เพื่อรับ–ส่งความหมายของชีวิต จากพรรษาสู่กาลใหม่ เมื่อไฟวิ่งตามกระแสน้ำ ชาวบ้านถือเป็นนิมิตหมายของความสว่างไสวที่จะเกิดขึ้นในปีถัดไป

ที่ บ้านสบคำ จุดบรรจบของความทรงจำจากเวียงจันทน์กับเชียงแสน พิธีนี้เข้มข้นเป็นพิเศษ ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยมีเชื้อสายมาจากฝั่งลาว—ลวดลายเรือไฟ จึงถูกออกแบบโดยผสานลายพิสดารแบบลาวกับเส้นเรียบง่ายแบบล้านนา ตั้งแต่ ราศีเมษ–ราศีมีน ถูกเล่าผ่านโครงไม้ไผ่ โปรยกระดาษสา ติดไฟตามจังหวะราศี และประดับเครื่องหมายมงคล เช่น นellik หรือลายเครือวัลย์ ที่เชื่อว่าเรียกความอุดมสมบูรณ์ เมื่อไฟติด—แต่ละราศีเหมือนถูกปลุกให้ “ลอยเล่าเรื่อง” ต่อผู้ชม ขณะเสียงฆ้องกลองท้องถิ่นค่อย ๆ ประคองขบวนแสงลงสู่สายน้ำ

งบ 3.5 แสนบาท กับโจทย์ใหญ่ “งานวัฒนธรรมที่อยู่ได้ด้วยตัวเอง”

อบจ.เชียงราย วางงบสนับสนุน 350,000 บาท สำหรับปีนี้ โดยเปิดเผยเป้าประสงค์ไว้ชัดเจน 3 ข้อ

  1. ส่งเสริมท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพื้นบ้าน — ดัน “ไหลเรือไฟ 12 ราศี” ให้เป็นเหตุผลของการเดินทางช่วงหลังออกพรรษา ดึงนักท่องเที่ยวคุณภาพให้มาสัมผัสบรรยากาศริมโขงและใช้เวลาในพื้นที่มากขึ้น
  2. สร้างงาน–สร้างอาชีพ–กระจายรายได้ — ให้ช่างฝีมือท้องถิ่น ร้านค้าเล็ก ๆ แม่ค้าอาหารพื้นบ้าน กลุ่มเยาวชนอาสา และโฮมสเตย์/เกสต์เฮาส์ ได้งาน–ได้รายได้ อย่างเป็นธรรม
  3. อนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม — ให้ชุมชนเป็นเจ้าของพิธีกรรมอย่างแท้จริง ถ่ายทอดทักษะทำเรือไฟ การสานไม้ไผ่ การทำโคม และบทเพลงท้องถิ่นไปยังรุ่นใหม่

เงินสนับสนุนก้อนนี้แม้ไม่ใหญ่เท่าโครงการยักษ์ แต่หาก บริหารแบบ “งานเล็ก–ผลลัพธ์ยาว” จะกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้เทศกาลเดินต่อได้อย่างเข้มแข็ง องค์ประกอบสำคัญคือ การจัดระเบียบพื้นที่ (ตลาดชุมชน–จุดจอดรถ–จุดชม) ความปลอดภัย (เรือ–ริมตลิ่ง–การจราจร) และ การสื่อสารข้อมูล (ตารางพิธี–เส้นทางเข้าถึง–ข้อปฏิบัติด้านสิ่งแวดล้อม) ให้ “ทดลอง–เรียนรู้–อัปเกรด” ทุกปี

 

สองฝั่งแม่น้ำ โครงการเดียวกัน เชื่อมลาว–ไทยผ่านไฟและศรัทธา

เชียงแสนกับฝั่งลาวตรงข้ามมีประเพณีคล้ายคลึงกันมานาน ปีนี้ผู้จัดยังย้ำ มิติความร่วมมือสองฝั่งโขง ทั้งการเชิญคณะศิลปวัฒนธรรมจาก สปป.ลาว มาร่วมแสดง การสวดเจริญพระพุทธมนต์ร่วมกัน และการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้การทำเรือไฟแบบ “หาบ–ขึง–ลอย” ให้ปลอดภัยและงามตามครรลอง เมื่อเรือไฟที่ประดับ สัญลักษณ์ 12 ราศี ล่องไปพร้อมกันในคืนเดียว ภาพที่เกิดขึ้นไม่เพียงสวยงาม แต่เป็น คำประกาศความสัมพันธ์ระหว่างประชาชน ว่าพรมแดนธรรมชาติไม่อาจขวางกั้นความศรัทธาและวัฒนธรรมร่วม

จากงานบุญสู่โมเดลเศรษฐกิจชุมชน เงินใหม่ไหลเข้า—ไม่ใช่แค่ไหลผ่าน

คำถามเชิงนโยบาย คือ เทศกาลนี้ช่วยเศรษฐกิจได้จริงแค่ไหน? คำตอบอยู่ที่ โครงสร้างการใช้จ่ายของผู้มาเยือน” หากเทศกาลออกแบบเส้นทางท่องเที่ยว 1–2 วันควบคู่—เช่น แวะ วัดพระธาตุผาเงา จุดชมโค้งน้ำโขง, ตลาดชุมชนบ้านสบคำ, พิพิธภัณฑ์เขตโบราณสถานเชียงแสน—จะเพิ่ม ค่าใช้จ่ายต่อหัว ทั้งที่พัก อาหาร ของที่ระลึก และการเดินทางในพื้นที่

แนวทางที่ผู้จัดพยายามผลักดัน (ตามนโยบาย “เที่ยวเชียงรายทั้งปีมีดีทุกอำเภอ”) ได้แก่

  • เปิด ซุ้มของดีชุมชน ผ้าทอ–จักสาน–กาแฟท้องถิ่น–อาหารพื้นบ้าน ให้เป็น พื้นที่ค้าขายของชาวบ้าน ไม่ใช่แค่พื้นที่ผู้รับเหมาภายนอก
  • จัด เวทีย่อย “เล่าไฟ–เล่าราศี” สาธิตงานหัตถกรรม ทำโคม–สานไม้ไผ่–จุดไฟอย่างปลอดภัย สร้างมูลค่าเพิ่มจาก เรียนรู้–ลงมือทำ–ซื้อกลับบ้าน”
  • สื่อสาร หลักกิน–เที่ยวอย่างรับผิดชอบ ใช้แก้วน้ำ/ภาชนะใช้ซ้ำ จุดคัดแยกขยะ ปลูกจิตสำนึก “คืนแม่น้ำให้สะอาดกว่าเดิม”
  • จัดการ จราจร–จอดรถ–รถรับ–ส่ง เพื่อลดแรงเสียดทานกับชุมชน ไม่ให้การท่องเที่ยวกลายเป็นภาระ

หากทำได้สม่ำเสมอ เทศกาลจะ ผลิตเงินใหม่” ให้ชุมชน มากกว่าจะเป็นเพียง “เงินผ่าน” ที่ไหลไปกับขบวนพ่อค้าเร่

ศิลป์พิธีกรรมในรายละเอียด ช่าง–เยาวชน–พระสงฆ์ และบทบาทที่เกาะเกี่ยวกัน

เบื้องหลังเรือไฟหนึ่งลำจะมี ช่างหลัก 4–6 คน ควบคุมงานโครงไม้ไผ่ ขึงลวด เดินไฟ และปรับสมดุลให้ลอยน้ำได้ดี กลุ่ม เยาวชนอาสา รับหน้าที่ตัดกระดาษ ติดลาย–ลงสี จัดทำป้ายราศี และประดับโคม ส่วน พระสงฆ์ เป็นผู้วางพิธีกรรม เจริญพระพุทธมนต์ อธิษฐานเปิดงาน และ “ส่งเรือไฟ” ลงสู่แม่น้ำโดยสงบและเป็นมงคล

การมีส่วนร่วมของ โรงเรียน–วัด–หน่วยงานท้องถิ่น ยังช่วยให้พิธี—ซึ่งเคยอยู่บนบ่าคนรุ่นพ่อแม่—ถูกส่งต่อสู่รุ่นลูกหลานอย่างเป็นระบบ เยาวชน เรียนรู้ทักษะฝีมือ จริง จับต้องไม้ไผ่จริง—ไม่ใช่ผ่านหน้าจอ—และเห็นคุณค่า งานบุญที่ทำด้วยมือ” มากกว่าเป็นเพียง “งานโชว์เพื่อการท่องเที่ยว”

ความปลอดภัย–สิ่งแวดล้อม งานริมโขงยุคใหม่ต้อง “งาม–สะอาด–ปลอดภัย”

ผู้จัดย้ำเกณฑ์ความปลอดภัย 3 ชั้น

  1. ชั้นชุมชน/พื้นที่ — กั้นแนวชม ปรับลาดตลิ่ง จุดอพยพฉุกเฉิน มีไฟส่องสว่างทางเดิน จัดเวรยามชุมชน
  2. ชั้นกิจกรรมเรือไฟ — ตรวจความมั่นคงโครงสร้างทุ่น, ใช้วัสดุไม่ติดไฟลุกลามง่าย, มีเรือช่วยเหลือพร้อม, ซ้อมแผนกรณีไฟติดผิดปกติ
  3. ชั้นสาธารณสุข — จุดปฐมพยาบาล, รถพยาบาลสแตนด์บาย, จุดน้ำสะอาด, ประชาสัมพันธ์ข้อปฏิบัติสำหรับผู้สูงอายุ–เด็กเล็ก

ด้านสิ่งแวดล้อม มี แผนเก็บกวาดหลังงาน พร้อมการคัดแยกขยะและ การเก็บชิ้นส่วนเรือไฟ คืนจากแม่น้ำ โดยประสานเรือชาวบ้านและอาสาสมัคร เพื่อให้โขง สว่างเพียงชั่วคืน—สะอาดไปอีกนาน”

นัยเชิงวัฒนธรรม Soft Power ที่ชี้นำด้วยความอ่อนโยน

ในโลกที่เมืองท่องเที่ยววิ่งแข่งกันด้วยคอนเสิร์ตหมื่นคนและไฟงานอลังการ เชียงแสนเลือกยืนอยู่ในเลนของ “ความอ่อนโยน”—งานวัฒนธรรมที่ เล็ก–ละเอียด–ลึก” และมีเรื่องเล่าของตัวเอง 12 ราศี ไม่ได้เป็นเพียงลวดลายสวยงาม แต่สื่อถึง วงจรชีวิต–เวลา–ฟ้า–ดิน ที่ผู้คนลุ่มน้ำโขงอยู่กับมันมานับร้อยปี การสนับสนุนของ อบจ. ในปีนี้จึงไม่ใช่การเพิ่มสีสันชั่วครู่ แต่คือ การค้ำยันเสาหลักทางจิตวิญญาณของพื้นที่ ให้สูงพอจะมองเห็นจากไกล และมั่นคงพอให้ลูกหลานปีนขึ้นไปยืนได้

ก้าวต่อไป ทำอย่างไรให้งานปีที่ 27 เป็น “บันได” ไม่ใช่ “เพดาน”

เพื่อให้งานเติบโตอย่างยั่งยืน ผู้เชี่ยวชาญการจัดการเทศกาลวัฒนธรรมมักเสนอ 4 กลไก

  • ฐานข้อมูลผู้มาเยือน — เก็บข้อมูลอย่างยินยอม จังหวัด–ช่วงอายุ–พฤติกรรมเที่ยว–ค่าใช้จ่าย–ความพึงพอใจ เพื่อวางแผนปีถัดไป
  • เครือข่ายช่าง–ครูผู้รู้ — ทำคลังองค์ความรู้ชุมชน (how-to โครงเรือไฟ, ลายราศี, ตำรับโคม) ให้เยาวชนเข้าถึงได้จริง
  • ปฏิทิน “เที่ยวทั้งปี” — เชื่อมไหลเรือไฟกับกิจกรรมอื่น เช่น งานผ้าทอ, ลอยกระทงเชียงแสน, ปีใหม่ชนเผ่า ให้เกิด Route เชียงรายตลอดปี
  • ความร่วมมือข้ามพรมแดน — ทำ MOU ระหว่างชุมชนลาว–ไทย เพื่อแลกเปลี่ยนช่างฝีมือ เวทีการแสดง และริเริ่ม “คืนเรือไฟสองฝั่ง” ในรูปแบบร่วมสมัย

หากทำได้ งานปีที่ 27 จะเป็นเพียง ขั้นบันได” สู่เวทีใหญ่ที่ยังคงหัวใจชุมชน และเพิ่มศักยภาพด้านเศรษฐกิจ–วัฒนธรรมไปพร้อมกัน

เสียงจากชุมชนและผู้จัด แม้ไม่ใช่คำปราศรัยยาว แต่ชัดในเจตนา

แม้ในพิธีเปิด ผู้บริหารและชุมชนไม่ได้ให้คำปราศรัยยืดยาวต่อสื่อ แต่การจัดสรรงบ การยืนเคียงของ นายก อบจ.เชียงราย–เจ้าคณะจังหวัด–ผู้นำท้องถิ่น และการเข้าร่วมของประชาชน คือ “ถ้อยคำในภาคปฏิบัติ” ที่ดังพอแล้วว่า—เชียงแสนตั้งใจจะรักษาและยกระดับมรดกริมโขง ให้เป็นเสาหลักของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และเป็นพื้นที่เรียนรู้ของคนรุ่นหลัง

คู่มือสั้น ๆ ก่อนถึงริมน้ำ

  • ช่วงเวลา คืนแรม 1 ค่ำหลังออกพรรษา 1 วัน (ปีนี้ตรงกับ 8 ต.ค. 2568)
  • สถานที่ ลานกิจกรรมริมโขง บ้านสบคำ ตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน
  • การเดินทาง–จอดรถ ติดตามประกาศจุดจอดและรถรับ–ส่งจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อหลีกเลี่ยงการจราจรหนาแน่นริมตลิ่ง
  • สิ่งแวดล้อม พกแก้ว/ขวดใช้ซ้ำ ทิ้งขยะให้ถูกประเภท งดปล่อยโคมลอย/พลุในพื้นที่กำหนดเพื่อความปลอดภัย
  • ความปลอดภัย ระวังขอบตลิ่ง พาเด็กและผู้สูงอายุอยู่ในเขตปลอดภัยเสมอ

ไฟที่สว่างบนสายน้ำ—เพื่อเห็นทางเดินของทั้งเมือง

“ไหลเรือไฟ 12 ราศี” อาจกินเวลาแค่คืนเดียว แต่ผลสะเทือนของมันยาวนานกว่านั้น แสงไฟที่ล่องไปตามน้ำทำให้เราเห็นหลายอย่าง—เห็นเศรษฐกิจชุมชนที่ขยับได้ด้วยงานเล็ก, เห็นเยาวชนที่ได้เรียนรู้งานมือและพิธีกรรม, เห็นความร่วมมือสองฝั่งโขง, และ เห็นความตั้งใจของจังหวัด ที่ใช้วัฒนธรรมเป็นหัวเรือของการท่องเที่ยวตลอดปี งบ 350,000 บาท จึงไม่ใช่เพียงเลขเชิงบัญชี หากคือ การลงทุนในความทรงจำร่วม ซึ่งคืนผลตอบแทนเป็นศักดิ์ศรีและรายได้ให้ชุมชน

เมื่อไฟดวงสุดท้ายดับลงในสายน้ำ ภาพที่ค้างตาอาจเป็นลายราศีที่ยังอุ่น แต่สิ่งที่ค้างใจคือ ความรู้สึกว่าเมืองนี้ยังสว่าง—ด้วยคนของเมืองนี้เอง

เครดิตภาพและข้อมูลจาก :

  • องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย (อบจ.เชียงราย)
  • ที่ว่าการอำเภอเชียงแสน / เทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน
  • วัดพระธาตุผาเงา / คณะสงฆ์จังหวัดเชียงราย
  • กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
  • การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.)
 
NAKORN CHIANG RAI NEWS TEAM
กองบรรณาธิการ นครเชียงรายนิวส์ – Nakorn Chiang Rai News